نسبت به دنياى دنيا پرستان اعلام كرد و فرمود: «انى‌ لا احِبُّ الدُّنْيا؛ من دنيا را دوست ندارم.» «١» آنچه براى زهرا (س) ارزشمند است، انس با حق و ارتباط با معبود است. از اين رو، وقتى پيامبر (ص) دعايى به او مى‌آموزد، رضايت و تشكر خود را چنين اعلام مى‌كند: «يا ابَةِ لَهذا احَبُّ الىَّ مِنَ الدُّنيا وَ ما فيها؛ پدر جان! چنين دعايى از دنيا و آنچه در آن است، نزدمن‌محبوب‌تراست. «٢» در زيارتنامه آن حضرت آمده است: «حَليفَةُ الْوَرَعِ و الزُّهْدِ». «٣» در اينجا زهرا (س) نه زاهد كه بالاتر از آن، همدم و هم پيمان زهد معرفى شده و او به راستى بريده و منقطع از دنيا و فانى در ذات خدا بود؛ آن چنان كه در يكى از تفسيرهاى «بتول»- از القاب آن حضرت- آمده است: «لِانْقِطاعِها عَنِ الدُّنْيا الَى اللَّه؛ «٤» فاطمه (س) بدين جهت بتول ناميده شده كه براى وصول به قرب الهى از دنيا منطقع شده است.» ٢. ساده پوشى‌ لباس، اين نعمت الهى، علاوه بر پوشانيدن تن و مستور ساختن زشتيهاى بدن آدمى، عامل زيبايى و زينت انسان است كه اندام او را زيباتر از آنچه هست نشان مى‌دهد. پوشيدن لباس در اين حد امرى لازم و مطلوب شارع مقدس است كه قرآن هم بدان اشاره كرده است. «٥»