معاويه، او را با هزار و هفتصد نفر به سوى «تَيْماء» «١» فرستاد و فرمان داد:
به هر آبادى كه رسيدى زكاتشان را بگير و هر كس امتناع كرد او را بكش.
عبدالله از شهرهاى مدينه و مكّه گذشت. چون خبر به امام رسيد مُسَيّبِ بنِ نَجَبَهِ فَزارىّ را با دو هزار تن به مقابله او فرستاد. دو سپاه در «تَيْماء» رو در روى هم قرار گرفتند و پس از درگيرى و مجروح شدن فرمانده شامى، سرانجام ابن مَسْعَدَه شبانه به سوى شام گريخت. «٢» ضَحّاك بن قَيس‌ ضَحّاك از فرماندهان نظامى معاويه بود. وى مدّتى رياست شُرْطه دمشق و زمانى نيز حكومت كوفه را برعهده داشت. ضحّاك به فرمان معاويه با سه هزار سرباز از سرزمين «ثَعْلَبِيَّه» «٣» حركت كرد و تمام قبائل آن نواحى را كه از امام اطاعت مى‌كردند، غارت كرد. سپس به سوى كوفه پيش رفت، در ناحيه «قُطْقُطانَه» «٤» با عَمْرِو بنِ عُمَيس كه عازم حجّ بود برخورد. و كاروانش را غارت كرد. و آنان را از ادامه حركت بازداشت. «٥» امير مؤمنان عليه السلام براى مقابله با وى حُجْرِ بْنِ عَدىّ را با چهار هزار سرباز