گرفت. از اين رو حارِثِ بْنِ اعْوَر، طبق فرمان امام اعلام كرد: همه نيروها به سمت «نُخَيْلَه» بيرون بروند و در آن‌جا خيمه زنند. «مالِكِ بْنِ حَبيب» رييس شهربانى كوفه نيز مأموريّت هماهنگى و اعزام نيرو به قرارگاه را يافت و عُقْبَة بن عَمْرِو انصارى به جانشينى امام در كوفه ماند. امير مؤمنان عليه السلام پس از اين اقدامات به طرف قرارگاه حركت كرد. نيروها نيز همراه آن حضرت حركت كردند. «١» پس از اجتماع سپاهيان، آنان را به هفت تيپ قسمت و براى هر يك فرماندهى به شرح زير تعيين كرد:
سَعْدِ بْنِ مَسْعُود ثَقَفى را بر نيروهاى قَيْس وَ عَبْدُالْقَيْس.
مَعْقِلِ بْنِ قَيْس يُرْبُوعى را بر قبايل: تَميم، ضَبَّه، رِبابْ، قُرَيْش، كِنانَه و اسَد.
خْنَفِ بْنِ سُلَيْم را بر قبايل: ازُد، بَجيلَه، خَثْعَمْ، انصار و خُزاعه.
حُجْرِ بن عَدىّ را به فرماندهى قبايل: كِنْده، حَضْرَمُوت، قُضاعَه و مَهْرَه.
زياد بن نَضْر را بر طوائف: مَذْحِجْ و اشْعَرى.
سعيد بن قيس هَمْدانى را بر مردم هَمْدان و قبيله حِمْيَر.
عَدىّ بن حاتم را بر طايفه طَىّ، گماشت. «٢» ابن عبّاس نيز «ابُوالْاسْوَدِ دُئِلى» را به جانشينى خود در بصره گذاشت و همراه لشكرى متشكّل از پنج تيپ در «نُخَيْلَه» به امير مؤمنان عليه السلام پيوست. «٣»