شورش‌ خوارج هر چند در ابتدا آرام بودند و تنها انتقاد و اعتراض مى‌كردند.
رفتار امير مؤمنان عليه السلام نيز درباره آن‌ها، همان بود كه بيان شد. ولى كم كم روش خود را عوض كردند و تصميم بر شورش گرفتند. آنان در منزل عبدُاللّهِ بنِ وَهَب راسِبى گرد آمدند. وى خطابه مهيّجى ايراد كرد و ضمن آن، هم مسلكانش را به قيام و شورش دعوت كرد و گفت:
برادران! از اين شهر ستمگر نشين به نقاط كوهستانى بيرون رويد تا در مقابل اين بدعت‌هاى گمراه كننده، قيام كنيم. «١» پس از آن «حُرْقُوصِ بنِ زُهَيْر» نيز به سخن پرداخت. سخنان اين دو نفر تأثير فراوانى در روحيّه خوارج گذاشت و آنان را آتشين‌تر ساخت.
جلسه ديگرى نيز در منزل «ذُفَرِ بنِ حُصَيْن طائى» برگزار شد. وى پس از ايراد خطابه‌اى مشروح، گفت:
من به قدرى در اين عقيده استوارم كه حتى اگر يك نفر هم مرا همراهى نكند به تنهايى قيام مى‌كنم. اى برادران! چهره‌ها و پيشانى‌هايشان را با شمشير بزنيد تا خداى رحمان اطاعت شود. «٢» سپس پيشنهاد كرد نامه‌اى به خوارج اهل بصره نوشته شود تا هر چه زودتر در «نَهْروان» به آنان بپيوندند. بصرى‌ها، پاسخ مثبت دادند و به گروه كوفه پيوستند. «٣» خوارج مبارزات خود را خارج از كوفه، به صورت گردنه‌گيرى و