شدّت نبرد روز نهم، در حالى كه پرچم در دست هاشم مِرْقال بود، جنگ ميان طايفه «مَذْحِجْ» از سپاه اسلام و طوايف «عَكّ»، «لَخْم» و «اشعريّون» از سپاه شام به شدت خود رسيد. اميرالمؤمنين عليه السلام با شمشير بيش از پانصد نفر از بزرگان و دلاوران عرب را كشت؛ چندان‌كه شمشيرش كج شد.
راوى گويد: ما ش جلوه‌هاى رفتارى امام على(ع) ١٤٥ بازتاب شهادت عمار ص : ١٤٥ مشير را مى‌گرفتيم و راست مى‌كرديم سپس آن حضرت از دست ما مى‌گرفت و در صف دشمن فرو مى‌رفت. به خدا سوگند هيچ شجاعى نسبت به دشمن سخت‌تر از او نبود. «١» در اين روز، دو لشكر سخت به جان هم افتادند. نخست با تير و سنگ، سپس با نيزه ها مى‌جنگيدند. و چون نيزه‌ها شكست، با شمشيرها و گرزهاى آهنين بر يكديگر تاختند؛ به‌گونه‌اى كه صدايى جز چكاچك سلاح‌ها به گوش نمى‌رسيد. صداى هولناكى كه از بانگ صاعقه‌ها و به هم خوردن كوه‌ها رعب‌آورتر بود. خورشيد بر اثر شدّت گرد و غبار به زوال گراييد و پرچم‌ها و بيرق‌ها گم شد. اشتر ميان ميمنه و ميسره سپاه در حركت بود و به هر قبيله و لشكرى كه مى‌رسيد به ادامه نبرد تشويق مى‌كرد.
نبرد تا نيمه شب ادامه داشت. ديگر فرصت نماز خواندن هم نبود. «٢» اشتر همچنان پيش مى‌رفت تا آن‌كه عرصه جنگ را پشت سر نهاد.
امام مجتبى عليه السلام پيش تاخت تا بر دشمن يورش برد؛ ولى امير مؤمنان عليه السلام فرمود «٣»: «از اين فرزند جلوگيرى كنيد! من نسبت به حفظ اين دو (حسن و