عمّار ياسر را فراخواند و آنان را به همراه نامه‌اى براى مردم كوفه، مأمور ساخت تا به كوفه بروند و مردم را به يارى آن حضرت بسيج كنند.
حضرت نامه‌اى نيز به ابوموسى نوشت و ضمن فرمان عزل او، ابوموسى را به خاطر موضع‌گيرى ناروايش سخت توبيخ كرد. علاوه بر امام حسن عليه السلام و عمّار، مالك اشتر را نيز در پى آنان فرستاد.
پس از رسيدن امام حسن عليه السلام و عمّار به كوفه و قرائت نامه امام عليه السلام براى مردم و ايراد سخنرانى، مردم در اطراف آنان اجتماع كردند و مراتب اخلاص و محبّت خود را نسبت به امير مؤمنان عليه السلام اظهار كرده، در برابر فرمان او تسليم گشتند.
امام حسن عليه السلام بركنار شدن ابوموسى را نيز از مقامش اعلام و «قَرَظَةِ بْنِ كَعْب» را به جاى وى نصب كرد.
بر اثر تلاش‌هاى نمايندگان امير مؤمنان عليه السلام و سخنان روشنگرانه آنان عدّه زيادى از مردم اعلام آمادگى كردند. و پس از چند روز حدود هفت هزار نفر در ذى قار به امير مؤمنان عليه السلام پيوستند. حضرت على عليه السلام از موفقيّت امام حسن عليه السلام خوشحال شد و از فرزندش تشكر كرد. «١» شكوه سپاه‌ لشكر عظيم و مجهّز امير مؤمنان عليه السلام كه از مدينه و كوفه گرد آمده بود