نگرانى قريش‌ قريش و همه كسانى كه از حقّ روگردان، و در زمان حكومت عثمان، از امتيازاتى برخوردار بودند، با اضطراب و نگرانى به حكومت امام عليه السلام رو آوردند و چاره‌اى جز تسليم نداشتند. زيرا افكار عمومى با امير مؤمنان عليه السلام بود و آنان چون نمى‌توانستند برخلاف مسير جامعه اسلامى قدم بردارند ناچار با آن حضرت بيعت كردند، ولى كينه او را به خاطر اين‌كه سران مشركان قريش و كفّار را به هلاكت رسانده بود، همچنان به دل داشتند. علاوه بر اين، آنان مى‌دانستند كه سياست حضرت على عليه السلام، هرگز با چپاولگرى و غارت بيت‌المال، سازش ندارد. قريش به اندازه‌اى كينه امير مؤمنان عليه السلام را به دل داشت كه ابن ابى الحديد مى‌گويد:
با اينكه تا آن وقت مدّت زيادى از رحلت پيغمبر صلى الله عليه و آله مى‌گذشت ولى بغض و كينه قريش نسبت به على عليه السلام نه تنها كاهش نيافته بود بلكه آنان اين دشمنى ديرينه را به كودكانشان نيز تلقين كرده بودند. «١» گوشه‌نشينان‌ عدّه معدودى از بيعت امير مؤمنان عليه السلام كناره گرفتند. مسعودى نام آنان را قُعّاد (نشستگان) «٢» و ابوالفداء، معتزله «٣» (گوشه نشينان) گذارده است.
وقتى از امام عليه السلام درباره آن‌ها سؤال شد فرمود: