رسوم جاهليّت در ميان آنان ريشه‌كن نشده، و روح ايمان و عقيده اسلامى در قلوب آنان رسوخ نكرده بود، باعث انحلال نيروها و ضعف اسلام جوان مى‌گرديد، خصوصاً در شرايطى كه اهل «ردّه» «١» در بخش‌هايى از جزيرةالعرب پرچم مخالفت با حكومت مركزى برافراشته بودند، و دو قدرت امپراتورى ايران و روم منتظر فرصت بودند كه عليه دولت جديد پيكار كنند. اگر امام عليه السلام با وجود اين مسلمانان متزلزل و دشمنان خارجى، دست به شمشير مى‌برد و براى به دست آوردن حقّ خود با ابوبكر ستيز مى‌كرد، وحدت جامعه اسلامى و مركزيّت آن در مدينه آسيب مى‌ديد و اين بهترين فرصت براى حمله قدرت‌هاى خارجى و نابود كردن اساس اسلام بود. شايد با توجه به اين جهت بود كه آن حضرت در جريان رويداد سقيفه طى سخنانى به اهميّت اتحاد و نتايج شوم تفرقه اشاره كرده مى‌فرمايد:
موج‌هاى فتنه را با كشتى‌هاى نجات بشكافيد. از ايجاد اختلاف خوددارى كنيد و نشانه‌هاى فخر فروشى را از سر برداريد ... سكوت من به خاطرعلم و آگاهيى است كه در آن فرو رفته‌ام و اگر شما هم مثل من آگاه بوديد، بسان ريسمان چاه، مضطرب و لرزان مى‌شديد. «٢» - خطر بازگشت به جاهليّت‌ قرآن مجيد در آيه‌اى تلويحاً از دو دستگى امت، پس از رحلت‌