شما در سختى‌ها نيروهاى خود را جهت پيشبرد اسلام به‌كار گرفتيد، پس نبايد به دست خود اين دين را از بين ببريد. من شما را به سوى ابو عبيده و عمر مى‌خوانم، و هر دو را شايسته مى‌دانم «١» در اين هنگام آن دو گفتند:
سزاوار نيست احدى از مردم بر تو تقدّم جويد، تو يار غار پيامبر صلى الله عليه و آله هستى در اينجا لازم است نكاتى را در مورد خطابه ابوبكر يادآور شويم: «٢» * ابوبكر نخست مهاجران را تعريف كرد، تا عظمت آنان را در ذهن انصار تثبيت نمايد، سپس تا حد ممكن از انصار نيز تمجيد كرد و خودرا به صورت داور منصف و بى‌طرف نشان داد، در نتيجه نظر انصار را به سوى خويش جلب كرد.
* برخلاف ترديدى كه نسبت به مسأله خلافت در ذهن انصار بود، ابوبكر به طور جزم، خلافت مهاجران را خواست خداوند بلكه بالاتر، به‌عنوان قضاى حتمى پروردگار، دانست و زمينه هرگونه ترديد را منتفى ساخت.
* وى پس از اين‌كه خلافت را حقّ مسلم مهاجران دانست، هر نوع فعّاليت انصار را در اين رابطه پيمان‌شكنى با خدا و از بين بردن دين، اعلام كرد.
* ابوبكر در پايان سخنانش حاضران را به عمر و ابوعبيده فراخواند كه طبيعى بود آنان او را مقدّم مى‌داشتند. گويى قبلًا آنان مسأله تعيين خليفه را بين خود حلّ كرده بودند. «٣»