سپاهيان و برحذر داشتن آنان از نيرنگ دشمن فرمود:
بندگان خدا! همچنان پيش رويد و راستى و درستى را در جهاد با دشمن از دست ندهيد. همانا معاويه و عمرو عاص و ابن ابى مُعَيْط ...، اهل دين و قرآن نيستند. من بهتر از شما آنان را مى‌شناسم.
از كودكى تا بزرگى‌شان با آنان معاشرت داشته‌ام. بدترين كودكان و بدترين مردان بودند. آنان از اين جهت كه قرآن را مى‌شناسند و بدان عمل مى‌كنند آن را برنيفراشتند بلكه از روى نيرنگ و نفاق چنين كردند. «١» امير جلوه‌هاى رفتارى امام على(ع) ١٥٧ سرزنش متمردان ص : ١٥٦ مؤمنان عليه السلام پيش از اين، در نامه‌اى به معاويه، اين صحنه را پيش‌بينى كرد و فرمود:
گويا مى‌بينم به همراه پيروانت بر اثر ضربات كوبنده و تحمّل كشتار فراوان و درماندگى حتمى، مرا به كتاب خدا دعوت مى‌كنى. با اين كه آنان (دعوت كنندگان) يا كافرند يا منافق و يا روگردان از حقّ. «٢» از اين رو براى خنثى كردن توطئه دشمن و بيدار كردن افكار دو سپاه، در آغاز رودررويى دو طرف، «سعيد» را به همراه قرآن به سوى شاميان فرستاد و آنان را به حكومت قرآن دعوت كرد.
اختلاف نظر در سپاه عراق‌ سخنان و هشدارهاى امير مؤمنان عليه السلام جز در عدّه‌اى اثر نبخشيد و اكثريت، لجاجت ورزيدند و به ترك جنگ اصرار داشتند و فرياد مى‌زدند:
«جنگ، ما را خورد. مردان، همه كشته شدند؛ دعوتشان را بپذير! از ميان رفتيم».