پس از سخنان امير مؤمنان عليه السلام هر يك از اصحاب وى نيز با سخنانى، نيروهاى قبيله خود را براى جنگ برانگيختند. از جمله: «سعيد بن قيس» در جمع يارانش برخاست و ضمن تجليل از مقام حضرت امير عليه السلام و ياران او، به معرّفى معاويه پرداخت و ياران خود را به جنگ با او تشويق كرد. «١» پس از آمادگى دو سپاه، نبرد سختى در روز چهارشنبه درگرفت. با فرا رسيدن شب، دو طرف- بدون دستيابى به پيروزى نهايى- به قرارگاه خود بازگشتند «٢».
امير مؤمنان عليه السلام روز پنج‌شنبه نماز صبح را خواند و پس از ايراد خطابه و تشويق سربازان به جنگ، اسبى طلبيد «٣» و پس از سوار شدن، رو به قبله ايستاد و در حالى كه دستان خود را به آسمان بلند كرده بود عرضه داشت:
پروردگارا! گام‌ها به سوى تو حركت مى‌كند و بدن‌ها به رنج مى‌افتد و دل‌ها به وحشت و لرزه مى‌افتد و دست‌ها به سوى تو افراشته مى‌شود و ديدگان، مات تُوْانْد. سپس اين آيه را خواند. «پروردگارا! ميان ما و قوم ما به حقّ داورى كن كه تو بهترين داورانى.» «٤» در پايان، خطاب به سپاهيان فرمود:
«سيرُوا عَلى‌ بَرَكَةِ اللّهِ.» «٥» برويد خدا پشت و پناهتان.