تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٨١

خداوند با در نظر گرفتن اين حسّ كه در سرشت انسان نهاده است، نه تنها خواسته حضرت زكريا (ع) را در مورد داشتن فرزند مى‌پذيرد، بلكه نام نيكو و بى‌سابقه هم براى او بر مى‌گزيند:
يا زَكَريّا انّا نُبَشّرُكَ بِغُلمٍ اسمُهُ يَحيى‌ لَم نَجعَل لَهُ مِن قَبلُ سَميّاً. (مريم: ٧)
اى زكريا! ما مژده پسرى را به تو مى‌دهيم كه نامش يحيى است، پيش از اين، كسى را بدين نام قرار نداده‌ايم.
با دقت در آيه، روشن مى‌شود كه:
- خداوند نام حضرت يحيى را خودش برگزيده و به پدر و مادرش واگذار نكرده است. «١» - نامش بى‌سابقه بوده و تا آن روز كسى همنام وى نبوده است و اين نشان دهنده شخصيّت اوست. «٢» بهترين نامها با توجه به آنچه كه گفتيم، بهترين نامها، نامهايى هستند كه پيشوايان دينى ما با آنها خوانده مى‌شدند و برگزيدن آنها را بر فرزندان شيعيان سفارش مى‌كردند و همنام بودن با معصومين (ع) را نشانه محبّت به اهل بيت (ع) مى‌دانستند.
مردى به امام صادق (ع) گفت: ما فرزندانمان را به نام شما و پدرانتان نامگذارى مى‌كنيم، آيا اين كار براى ما فايده و پاداشى دارد؟ فرمود:
آرى به خدا قسم، مگر دين چيزى جز دوستى و دشمنى است. «٣» سپس حضرت اين آيه را خواند:
ان كُنتُم تُحِبّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعونى يُحبِبكُمُ اللَّهُ ويَغفِر لَكُم ذُنوبَكُم. (آل عمران: ٣١)
اگر خدا را دوست مى‌داريد از من تبعيّت كنيد تا خدا شما را دوست بدارد و گناهانتان را ببخشد.
امام (ع) با اين آيه استدلال كرد كه نام يكى از اهل بيت (ع) را به فرزند نهادن نوعى تبعيّت از پيامبر (ص) محسوب مى‌شود و اجر معنوى هم به دنبال دارد.