تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٥٢

همان گونه كه طلا در كوره خالص مى‌شود. هر كس مى‌خواهد اين حقيقت را بداند دل خودرا بيازمايد اگر چيزى از محبّت دشمنان ما در قلبش با محبّت ما آميخته است از ما نيست و ما هم از او نيستيم. «١» امام زين العابدين (ع) اين حقيقت را در قالب دعا بيان فرموده و از خدا مى‌خواهد كه ميان او و دشمنانش همواره فاصله اندازد:
... وَ انْ نُسالِمَ مَنْ عادانا، حاشا مَنْ عُودِىَ فيكَ وَ لَكَ فَانَّهُ الّعَدُوُّ الَّذى‌ لانُواليهِ وَ الْحِزْبُ الَّذى‌ لانُصافيهِ. «٢» (خدايا) به ما توفيق ده تا با هر كس كه با ما دشمنى مى‌ورزد، راه مسالمت پيش گيريم، مگر آن دشمنى كه در راه تو و براى تو باشد. زيرا او دشمنى است كه هيچ گاه ما دوستش نمى‌داريم و حزب و گروهى هستند كه با آنها صلح و سازش نمى‌كنيم.
انكار وحى‌ مخالفت با عقيده و انديشه مؤمنان و انكار وحى و لجاجت با حق، از مظاهر روشن دشمنى كافران و مشركان بامسلمانان است؛ زيرا آنان ايمان به خدا و عالم غيب را، كه بزرگ‌ترين افتخار مؤمنان است، بزرگ‌ترين جرم و گناه مى‌شمرند و آيين پيامبر (ص) را از روى عناد و دشمنى نمى‌پذيرند، نه از روى سادگى و جهالت. «٣» آيا با اين وصف باز هم نبايد از آنان اجتناب كرد؟
اذيّت پيامبر و مسلمانان‌ برخورد ناپسند كافران معاند با پيامبر (ص) و پيروانش، نشانه دشمنى عملى آنان با مسلمانان است؛ در حدّى كه حضرت رسول (ص) و يارانش را از مكّه بيرون و مجبور به مهاجرت نمودند.
به همين جهت، مؤمنان نبايد با آنها پيوند داشته باشند. يادآورى خاطرات تلخ و حوادث ناگوار گذشته موجب تنفّر مجدد مى‌گردد و آدمى را به دفاع و مقابله به مثل برمى‌انگيزد. از