تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٦١

ديگران بايد با اين افراد مبارزه كنند و از راههاى مختلف عملى و اجتماعى آنها را به انزوا بكشند؛ از جمله:
١. تغيير چهره: ظاهر نمودار باطن است، رضايت قلبى در چهره ظاهر مى‌شود. بايد با اهل بدعت با چهره گرفته و عبوس برخورد شود، برخلاف اهل ايمان كه با آنها با چهره باز و خوشرويى بايد برخورد نمود. پيامبر اسلام (ص) مى‌فرمايد:
اذا رَأَيْتُمْ صاحِبَ بِدْعَةٍ فَاكْفَهِرُّوا فى‌ وَجْهِهِ. «١» هر گاه بدعتگذارى را ديديد چهره در هم كشيد.
با اين برخورد شخص مى‌فهمد كه مؤمنان او را عضو مؤثر جامعه نمى‌دانند و او را از خودشان طرد مى‌كنند. به علاوه ديگران هم مى‌فهمند كه بايد از او فاصله گرفت؛ به سان بيمارى كه مرض مُسرى دارد و افراد سالم از او دورى مى‌جويند.
٢. تهديد: تهديد راه ديگر تبرّى است. در صورت امكان و به مقتضاى زمان بايد اهل بدعت را مرعوب ساخت. پيامبر اسلام (ص) مى‌فرمايد:
مَنْ ارْعَبَ صاحِبَ بِدْعَةٍ مَلاءَ اللَّهُ قَلْبَهُ امْناً وَ ايماناً. «٢» هر كسى كه بدعتگذارى را مرعوب سازد، خداوند قلبش را با آرامش و ايمان پر مى‌سازد.
مقصود اين است كه خداوند در مقابل تهديد و ارعاب شخص، به او آرامش قلبى مى‌دهد در حدى كه از پيامدهاى ناشى از تهديداتش نمى‌ترسد.
٣. افشاگرى: پرده برداشتن از چهره كريه بدعتگذاران و سب و لعن آنان، سوّمين راه برائت است. از آنجا كه بدعت در دين يك پديده فكرى است بايد آن را با سلاح فكر دفع كرد، يعنى نقاط ضعف انديشه بدعتگذار را تبيين نمود و اهداف او را فاش ساخت تا مدار و محور انحرافات فكرى قرار نگيرد و عده‌اى را به دور خود جمع نكند و از راه مستقيم منحرف نسازد. پيامبر اسلام (ص) مى‌فرمايد:
... وَ اكْثِرُوا مِنْ سَبِّهِمْ وَ الْقَوْلِ فيهِمْ وَ الْوَقيعَةِ وَ باهِتُوهُمْ كَيْلا يَطْمَعُوا فِى الْفَسادِ فِى الاْسْلامِ وَ يُحَذّرُهُمْ النَّاسُ وَ لايَتَعَلَّمُوا مِنْ بِدَعِهِمْ ... «٣»