تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٢٨

مَنْ سَرَّهُ انْ يَعْلَمَ انَّ اللَّهَ يُحِبُّهُ فَلْيَعْمَلْ بِطاعَةِ اللَّهِ وَلْيَتَّبِعْنا » هر كه مى‌خواهد مطمئن شود كه خدا او را دوست مى‌دارد بايد تن به فرمان خدا دهد و از ما اهل بيت، پيروى كند.
شخصى به امام على (ع) گفت: من تو را و فلانى را (كه از دشمنان حضرت بود) دوست مى‌دارم. حضرت فرمود:
امَّا الْآنَ فَانْتَ اعْوَرُ فَامَّا انْ تَعْمى‌ وَ امَّا انْ تَبْصُرَ. «٢» تو اكنون اعورى (و يك چشمت بيناست)، يا به طور كامل نابينا مى‌شوى يا بينا مى‌گردى.
به امام صادق (ع) گفتند: فلانى شما را دوست مى‌دارد، اما در برائت از دشمنانتان سستى مى‌ورزد. فرمود:
هَيْهاتَ! كَذِبَ مَنِ ادَّعى‌ مَحَبَّتَنا وَ لَمْ يَتَبَرَّأْ مِنْ عَدُوّنا. «٣» هيهات! دروغ گفته آنكه ولايت ما را ادعا كند و از دشمنان ما برائت نجويد.
در روايتى از پيامبر اسلام (ص) آمده است:
هر كه ما اهل بيت را دوست بدارد بايد خدا را بر نخستين نعمت سپاس گويد. گفتند: نخستين نعمت چيست؟ فرمود: پاكى ولادت است و ما را جز كسى كه ولادتش پاكيزه است دوست نمى‌دارد. «٤» حبّ معصومين (ع) نبايد يك بُعدى باشد بلكه در كنار دوستى با اين خاندان بايد از دشمنان آنان به طور عملى برائت جُست و آنان را دشمن خود دانست و اين از نشانه‌هاى شيعه است.
داستان زير مؤيّد اين مطلب است.
داستان جالب‌ محى‌الدين اربَلى مى‌گويد: روزى در خدمت پدرم بودم. ديدم مردى نزد وى نشسته و چرت مى‌زند. در آن حال عمامه‌اش افتاد و جاى زخم بزرگى ظاهر گشت. پدرم پرسيد: اين چيست؟