تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٤٨

پيامبر اكرم (ص) مى‌فرمايد:
اذا رَأَيْتُمْ اهْلَ الرَّيْبِ وَ الْبِدَعِ مِنْ بَعْدى‌ فَاظْهِرُوا الْبَرائَةَ مِنْهُمّ «١» هر گاه پس از من، اهل شكّ و بدعت را ديديد، آشكارا از آنان بيزارى جوييد.
امر پيامبر، امر خداست و براى مسلمان تكليف‌آور است. اعلان برائت از بدعتگذار بر هر مسلمانى واجب است و آن كه مخالفت ورزد و در مقابل چنين شخصى سكوت كند و تبرّى نجويد، دستور خدا را ناديده گرفته و با اهل بدعت شريك جرم است و گويا خودش عليه دين به مبارزه برخاسته است.
امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
مَنْ تَبَسَّمَ فى‌ وَجْهِ مُبْتَدِعٍ فَقَدْا عانَ عَلى‌ هَدْمِ دينِهِ. «٢» هر كس به روى بدعتگذارى بخندد بر نابودى دينش كمك كرده است.
فقهاى شيعه بر مبناى اين آيه و روايات ديگر، مبارزه و برائت عملى را عليه بدعتگذاران واجب مى‌دانند. امام خمينى (ره) مى‌فرمايد:
اگر بدعتى در اسلام رواج دهند و سكوت علما و رؤساى مذهب- كه خدا گفتارشان را نافذتر سازد- باعث هتك اسلام و ضعف عقيده مسلمانان گردد، بر همه آنان واجب است، به هر وسيله ممكنّ، عليه بدعت قيام كنند و آن را از بين ببرند.» ٤. افراد مرتد كسى ممكن است در اثر كژ انديشى و انحراف فكرى از دين اسلام برگردد و آيين ديگرى برگزيند. چنين كسى مرتدّ شناخته مى‌شود و در رديف كفّار قرار مى‌گيرد؛ زيرا دين جديدى كه برگزيده است طبق صريح قرآن، مورد قبول نيست:
وَ مَن يَبتَغِ غَيرَ الاسلمِ دينًا فَلَن يُقبَلَ مِنهُ. (آل عمران: ٨٥)
هر كسى آيينى جز اسلام برگزيند هرگز از او پذيرفته نمى‌شود.