تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٥٧

ترساندن دشمن امر مى‌كند «١»: «واعِدُّوا لَهُم مَا استَطَعتُم مِن قُوَّةٍ» (انفال: ٦٠) و به دليل رواياتى كه از پيشوايان معصوم (ع) در اين مورد وارد شده است:
هند سرّاج مى‌گويد: به امام باقر (ع) گفتم، من براى اهل شام سلاح حمل مى‌كردم و به ايشان مى‌فروختم. از زمانى كه خداوند بصيرتى در اين موضوع به من داد، آن را با خود سخت گرفتم و با خود گفتم: از اين پس براى دشمنان خدا سلاح نمى‌برم [نظر شما در اين موضوع چيست؟] حضرت فرمود: برايشان اسلحه ببر و بفروش، زيرا خداوند به وسيله آنها (اهل شام) دشمنان ما و شما يعنى «روم» را دفع مى‌كند ولى زمانى كه ميان ما و اهل شام جنگ در گرفت ديگر به آنان اسلحه مفروش، زيرا كسى كه براى دشمنان ما سلاحى حمل كند كه سبب تقويت آنها گردد، مشرك است. «٢» يادآور مى‌شويم كه اين موضوع از امور سياسى و احكام حكومتى است و تابع مصالح نظام مى‌باشد. حاكم اسلامى مى‌تواند به مقتضاى زمان در اين باره تصميم بگيرد و ضابطه خاص و ثابتى نمى‌توان در اين موارد در نظر گرفت. «٣» ٢. محدوديّت فرهنگى‌ ممنوع و محدود بودن چاپ، نشر، خريد و فروش كتابها و نشريّات گمراه كننده دشمنان اسلام راه دوّم تبرّى است. جامعه اسلامى با محدود كردن فرهنگ بيگانه و جلوگيرى از رواج و اشاعه آن، به طور عملى مسلمانان را به برائت از بيگانگان تشويق كرده است و اين دستور مستقيم قرآن است:
وَ مِنَ النّاسِ مَن يَشتَرى لَهوَ الحَديثِ لِيُضِلَّ عَن سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيرِ عِلمٍ ويَتَّخِذَها هُزُوًا اولكَ لَهُم عَذابٌ مُهينٌ. (لقمان: ٦)
و از مردمان كسانى هستند كه سخنان بيهوده را مى‌خرند تا مردم را ناآگاهانه از راه خدا گمراه سازند و آيات قرآن را به استهزاء مى‌گيرند. براى چنين كسانى عذابى خواركننده است.