تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٧٤

در تاريخ ١٣٤٣ هجرى شمسى، لايحه‌اى در مجلس تصويب شد كه بر اساس آن اتباع آمريكايى در ايران مصونيّت قضايى پيدا كردند و اين لايحه به منزله اجازه رسمى به بيگانگان بود كه در ايران دست به هر عملى بزنند و از هر نوع عكس‌العمل قضايى مصون باشند.
به دنبال اين لايحه، امام خمينى (ره) فتواى تاريخى خويش را صادر كرد؛ فتوايى شورانگيز كه چون آتشفشان، هستى استبداد را سوزاند؛ فتوايى كه با آيه «نفى سبيل» آغاز مى‌شود و ارزش اين اصل را بيشتر متبلور مى‌سازد:
بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم. لَن يَجعَلَ اللَّهُ لِلكفِرينَ عَلَى المُؤمِنينَ سَبيلًا. ملّت ايران مى‌داند اين روزها در مجلس چه گذشت؟ مى‌داند مجلس به پيشنهاد دولت، سند بردگى ملّت ايران را امضاء كرد؟ اكنون مستشاران آمريكا، نظامى و غيرنظامى با جميع خانواده و مستخدمين آنها آزادند هر جنايتى بكنند. دادگاههاى ايران حقّ رسيدگى ندارند، چرا؟ اكنون من اعلام مى‌كنم كه اين رأى ننگين مخالف اسلام و قرآن است و قانونيّت ندارد. «١» پٌرسش‌ ١. تأمين چيست و بر چه اصولى استوار است؟
٢. پناهندگى در گذشته و حال با پناهندگى در جهان اسلام چه فرقى دارد؟
٣. از جلمه «حَتّى‌ يَسمَعَ كَلمَ اللَّهِ» چه چيزى برداشت مى‌كنيد؟
٤. نظر قرآن نسبت به معاهدات بين المللى چيست؟
٥. ملاك مبارزه با رهبران كفر چيست؟
٦. اهميت سياسى قاعده نفى سبيل را بيان كنيد.
٧. مقصود از نفى سبيل چيست؟
٨. آثار مهمّ نفى سبيل را يادآور شويد.
٩. نظر امام خمينى درباره روابط با دولتهاى كافر چيست؟