تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٤٤

٤. خروج از ولايت خدا ديگر از بازتابهاى دوستى با كفّار، خارج شدن از حزب خدا و گرفتار آمدن به قهر و انتقام و عذاب الهى است. در قرآن كريم چنين آمده است:
لا يَتَّخِذِ المُؤمِنونَ الكفِرينَ اولِياءَ مِن دُونِ المُؤمِنِينَ ومَن يَفعَل ذلِكَ فَلَيسَ مِنَ اللَّهِ فى شَى‌ءٍ الّا ان تَتَّقُوا مِنهُم تُقيةً ويُحَذّرُكُمُ اللَّهُ نَفسَهُ والَى اللَّهِ المَصير. (آل عمران: ٢٨)
نبايد مؤمنان، كافران را به جاى مؤمنان به دوستى برگزينند. پس هر كس چنين كند، او را با خدا رابطه‌اى نيست. مگر اينكه از آنها بيمناك باشيد و خدا شما را مى‌ترساند و بازگشت به سوى اوست.
در اين آيه اثر ديگرى از دوستى با كافران بيان شده و آن خروج از ولايت خداست. بدين معنا كه اگركسى از مسلمانان، كافرى را ولىّ خود بگيرد و با او بپيوندد هيچ ارتباطى با حزب خدا ندارد. «١» و خدا از او اعلان برائت مى‌كند و كسى كه خدا از او برائت جويد قطعاً كافر است.
به دليل آيه: «ومَن يَتَوَلَّهُم مِنكُم فَانَّهُ مِنهُم»؛ (مائده: ٥١) و كسى از شما مؤمنان، آنها را دوست بدارد، از آنهاست.» «٢» پرسش‌ ١. چرا محبّت به كافران ممنوع است؟
٢. در چه شرايطى نمى‌توان در محفل كافر و فاسق شركت جست؟
٣. سخن امام رضا (ع) در مورد بازتاب تربيتى ولاء محبّت كافران چيست؟
٤. آيا كسى كه با خاندان وحى دشمنى مى‌ورزد كافر است؟ (به چه دليل؟)
٥. مقصود از بازتاب اخروى چيست؟
٦. چرا خداوند عده‌اى را در راه باطلى كه خود انتخاب كرده‌اند رها مى‌سازد؟
٧. چرا خداوند مؤمنانى را كه به كفار تمايل دارند از «ذات خودش» مى‌ترساند؟
٨. خروج از ولايت خدا چه مفهومى دارد؟ (با آيه مورد نظر توضيح دهيد.)