تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٨٢

مظاهر تبرّى‌ اينك به برخى از نشانه‌هاى عملى تبرّى از دشمنان دين مى‌پردازيم:
١. لعن كفّار لعن افراد كافر و فاسق نشانه برائت از آنها است و اين موضوع به زمان خاصّى محدود نمى‌شود، حتى پس از مرگ هم مى‌توان بر كافران لعن كرد و از آنان تبرّى جست تا براى افراد زنده درس باشد و اين حقيقت را دريابند كه كفر پيوسته با لعن مردم و دورى از خدا همراه است.
انَّ الَّذينَ كَفَروا وماتوا وهُم كُفّارٌ اولئِكَ عَلَيهِم لَعنَةُ اللَّهِ والمَلكَةِ والنّاسِ اجمَعين. (بقره: ١٦١)
آنان كه كافر گشتند و در حال كفر مردند، لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر آنان باد.
جصّاص از فقهاى اهل سنّت در ذيل اين آيه مى‌نويسد:
لعن كافر لازم است، چه در حال زنده و چه پس از مرگ؛ زيرا گر چه با مرگ، تكليف از او ساقط مى‌شود، ولى هرگز موجب سقوط اعلان برائت نمى‌گردد و همچنين پس از ديوانه شدن كافران نبايد جنون مجوّز مدح آنها و دلسوزى بر آنان باشد. «١» ٢. دورى از تقليد و تشبّه‌ اسلام به استقلال جامعه اسلامى چنان اهميّت مى‌دهد كه راضى نيست اندك آسيبى به آن وارد شود. از اين رهگذر با هر عاملى كه به ضرر اين انگيزه اسلامى باشد مبارزه مى‌كند، حتى مسلمانان را از تقليد و تشبّه به دشمنان، چه در لباس پوشيدن چه در تهيه نوع غذا باز داشته و توصيه مى‌كند كه رنگ خدايى به خود بگيرند و چه رنگى بهتر از رنگ الهى:
صِبغَةَ اللَّهِ ومَن احسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبغَةً. (بقره: ١٣٨)
امام صادق از پيامبر اكرم (ص) چنين نقل مى‌كند:
لا تَلْبَسُوا لَباسَ اعْدائى‌ وَ لاتَطْعَمُوا مَطاعِمَ اعْدائى‌ وَ لاتَسْلُكُوا مَسالِكَ اعْدائى‌ فَتَكُونُوا اعْدائى‌ كَما هُمْ اعْدائى‌. «٢»