تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٦٢

به بدعتگذاران زياد بد بگوييد و آنان را متهم سازيد تا طمع نكنند كه در اسلام تباهى پديد آورند و مردم نيز از آنان برحذر باشند و بدعتهايشان را نياموزند.
همچنين پيامبر (ص) احترام به صاحبان بدعت را نكوهش مى‌كرد و مى‌فرمود:
هر كس صاحب بدعتى را احترام كند و عزيزش بشمارد در انهدام دين كوشش كرده است. «١» و نيز افشاى بدعتها و موضع‌گيرى صريح و منطقى در برابر بدعتگذاران و معرفى آنها را بر علماى دين و دانشمندان هر عصر و نسل فرض مى‌دانست و مى‌فرمود:
اذا ظَهَرَتِ الْبِدَعُ فى‌ امَّتى‌، فَلْيُظْهِرِ الْعالِمُ عِلْمَهُ، فَمَنْ لَمْ يَفْعَلْ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ. «٢» هر گاه در ميان امت من بدعتها ظاهر گشت، عالم بايد علمش را ظاهر سازد، و گرنه لعنت خدا بر او باد.
شيوه برائت از ستمگران‌ ١. بى‌اعتنايى به «ظالم» و شخصيت قائل نشدن براى وى، از راههايى است كه اسلام براى دورى مؤمنان از گروه ستمگران پيش‌بينى كرده است؛ همچنان كه توصيه مى‌كند كه در هيچ امرى نبايد آنان را به حساب آورد و در فراز و نشيب‌ها به آنها تكيه كرد. اين روش به مردم نشان مى‌دهد كه افراد ظالم از اعضاى پيكر مسلمانان نيستند و عضو جامعه اسلامى محسوب نمى‌شوند؛ زيرا اگر در امور مختلف به آنها رجوع شود، تشويق مى‌شوند و بر ظلم و ستم خود مى‌افزايند.
وَ لاتَركَنوا الَى الَّذينَ ظَلَموا فَتَمَسَّكُمُ النّارُ وما لَكُم مِن دونِ اللَّهِ مِن اولِياءَ ثُمَّ لا تُنصَرون.
(هود: ١١٣)
و بر ظالمان تكيه نكنيد كه موجب مى‌شود آتش شما را فرا گيرد و در آن حال هيچ ولىّ و سرپرستى جز خدا نخواهيد داشت و يارى نمى‌شويد.
تكيه بر ظالمان شكلهاى گوناگونى دارد كه همه آنها نوعى همفكرى با آنها محسوب مى‌شود. گرايش در دل، ابراز محبّت، اظهار احترام، تقليد از آنان در رفتار، قيافه، غذا، پوشاك‌