تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٦٠
پيامبر اكرم (ص) مىفرمايد:
كسى از شما طعم ايمان را نمىچشد تا وقتى كه در راه خدا دورترين مردم را دوست و نزديكترين كسان خود را دشمن بدارد. «١» و حضرت على (ع) مىفرمايد:
ما با پيامبر همراه بوديم و خون پدران، فرزندان، برادران و خويشاوندانمان را مىريختيم و هر مصيبت و سختى بر ايمانمان مىافزود. «٢» ابراهيم اسوه برائت قرآن در كيفيّت تبرّى از كفّار، حضرت ابراهيم و يارانش را الگو معرفى مىكند تا مسلمانان بدانند كه بايد از دشمنان دين بيزارى جويند و در اين راه هيچ گونه سستى و سازش را نپذيرند. چنان كه ابراهيم و همراهانشان رو در روى كافران ايستادند و از آنان چنين اعلام برائت كردند:
انّا بُرَءؤُا مِنكُم و مِمّا تَعبُدونَ مِن دونِ اللَّهِ. (ممتحنه: ٤)
ما از شما و از آنچه كه جز خدا مىپرستيد بيزاريم.
آنان اين حقيقت را با تأكيد بيشترى عنوان كردند و ضمن آن منشأ برائت و عداوت خود را يادآور شدند و همچنين راه ارتباط و عامل پيوند خود را با كافران اعلام نمودند تا به آنها تفهيم كنند كه تنها ايمان مذهبى مىتواند ميان كافران و مؤمنان پيوند دهد.
... وَ كَفَرنا بِكُم وبَدا بَينَنا وبَينَكُمُ العَدوةُ و البَغضاءُ ابَدًا حَتّى تُؤمِنوا بِاللَّهِ وحدَهُ (ممتحنه: ٤)
ما به شما كفر مىورزيم و ميان ما و شما هميشه دشمنى و كينهتوزى خواهد بود تا وقتى كه به خداى يكتا ايمان بياوريد.
روش برائت از بدعتگذاران بنابر دستور پيشوايان دين بايد با اهل بدعت همانند ظالمان، بلكه بدتر از آنها برخورد كرد و در برابرشان به صورت جدّى موضع گرفت، به ويژه انديشمندان و صاحبنظران بيش از