تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٤٧

قَد بَدَتِ البَغضاءُ مِن افوهِهِم وماتُخفى صُدورُهُم اكبَرُ (آل عمران: ١١٨)
بغض و كينه از زبانشان آشكار مى‌شود و آنچه در دل پنهان دارند بزرگ‌تر است.
٢. فاسقان و ظالمان‌ اهل فسق و معصيت كسانى هستند كه بايد از آنان برائت جست. فسق يعنى «خارج شدن از اطاعت خدا و داخل شدن به معصيت الهى». «١» كسانى كه آشكارا دست به عمل ناشايست مى‌زنند، حقوق الهى را ناديده مى‌گيرند و تجاهر به فسق مى‌كنند.
قرآن از همسويى با آنها نهى مى‌كند و مى‌فرمايد:
وَلا تَكونُوا كَالَّذينَ نَسُوا اللَّهَ فَانسيهُم انفُسَهُم اولئِكَ هُمُ الفسِقُونَ. (حشر: ١٩)
همانند كسانى نباشيد كه خدا را فراموش كردند و خداوند آنان را از ياد خودشان برد، اينان همان فاسقانند.
٣. بدعتگذاران‌ بدعت، افزودن چيزى بر دين يا كاستن مسائلى از آن است. «٢» كسى كه در دين بدعت مى‌نهد و انديشه‌ها و نظريات شخصى خود را به حساب تعليمات دينى مى‌گذارد و به نام «دين خدا» عرضه مى‌كند به خدا دروغ بسته و سزاوار سرزنش است و بايد از چنين كسى تبرّى جست و عليه او مبارزه كرد. قرآن بدعتگذار را منفور و مستحق لعن و نفرين مى‌داند:
وَ مَن اظلَمُ مِمَّنِ افتَرى‌ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا اولكَ يُعرَضونَ عَلى‌ رَبّهِم ويَقولُ الاشهدُ هؤُلاءِ الَّذينَ كَذَبوا عَلى‌ رَبّهِم الا لَعنَةُ اللَّهِ عَلَى الظلِمينَ. (هود: ١٨)
چه كسى ستمكارتر از آن كه عليه خدا دروغى بسازد؟ آنها بر خدايشان عرضه مى‌شوند و گواهان مى‌گويند: اينها هستند آن كسانى كه بر خدايشان دروغ بستند. آگاه باشيد كه لعنت خدا بر ستمكاران است.