تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٤١

وَشّا- از ياران نزديك حضرت امام هشتم (ع)- مى‌گويد: امام رضا (ع) مى‌فرمود:
برخى از كسانى كه مودّت ما اهل بيت را ادّعا كنند، ضررشان به شيعيان ما بيشتر از دجّال است.
گفتم: «چرا اى پسر پيامبر؟» فرمود: به خاطر دوست داشتن دشمنان ما و دشمن داشتن دوستان ما. هر گاه چنين شد، حق با باطل درهم آميزد و حقيقت امر مشتبه شود و مؤمن از منافق بازشناخته نمى‌گردد. «١» اين نكته را يادآور مى‌شويم كه هر كسى با خاندان وحى دشمنى ورزد، كافر است و پيوند با چنين كسى به منزله پيوند با كافر است. همان حضر ت مى‌فرمايد:
مَنْ واصَلَ لَنا قاطِعاً اوْ قَطَعَ لَنا واصِلًا اوْ مَدَحَ لَنا عائِباً اوْ اكْرَمَ لَنا مُخالِفاً فَلَيْسَ مِنَّا وَ لَسْنا مِنْهُ. «٢» كسى كه رابطه برقرار كند با كسى كه با ما قطع رابطه كرده است و قطع رابطه كند با كسى كه با ما پيوند خورده است يا كسى را كه بر ما طعنه مى‌زند تعريف كند يا كسى را كه مخالف ماست دوست بدارد، چنين كسى از ما نيست و ما هم از او نيستيم.
٢. بازتاب اخروى‌ از پيامدهاى پذيرش ولايت كافران، گرفتار آمدن به عذاب الهى است و به همين جهت، خداوند مؤمنان را از رابطه ولايى با آنها ممنوع ساخته و تهديدشان كرده است كه مبادا زير پرچم آنان درآيند و سلطه و حاكميتشان را براى خود بپذيرند:
يايُّهَا الَّذينَ ءامَنوا لاتَتَّخِذوا الكفِرينَ اولِياءَ مِن دونِ المُؤمِنينَ اتُريدونَ ان تَجعَلوا لِلَّهِ عَلَيكُم سُلطنًا مُبيناً. (نساء: ٤٤)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! كافران را به جاى مؤمنان دوستان و «اولياى» خويش مگيريد، آيا با اين كار مى‌خواهيد براى خدا عليه خويشتن حجّتى نمايان پديد آوريد؟! دوستى با كافران و پذيرش حكومت و تسلّط آنان نوعى جرم، قانون شكنى و شرك به خداوند است و چنين كسى به متقضاى قانون كيفر و عدل الهى سزاوار مجازات و عذاب شديد است؛ «٣»