تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ١٩

انَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ ورَسولُهُ والَّذينَ ءامَنوا (مائده: ٥٥)
ولى و سرپرست شما تنها خدا، پيامبر و كسانى هستند كه ايمان آورده‌اند.
اگر ولايت در «رسول» و «مؤمنين» غير از ولايت خود خدا بود مى‌بايست در مقام عطف، كلمه «ولىّ» هم تكرار مى‌شد تا روشن شود كه ولىّ بودن خدا براى مؤمنان با ولىّ بودن ديگران متفاوت است.
مؤيد اين معنى، جمله پايانى آيه ٥٦ است كه مى‌گويد:
فَانَّ حِزبَ اللَّهِ هُمُ الغلِبون.
به يقين حزب خدا پيروزند.
اين جمله دال بر اين است كه آن مؤمنان خاصّ و رسول خدا از اين جهت كه تحت پوشش ولايت خدا مى‌باشند، حزب خدايند، پس ولايت هر دو، يكى و از سنخ ولايت خود پروردگار است، با اين تفاوت كه براى خداوند به طور استقلال و اصالت است و در پيامبر و امام (معصوم) به طور تبعى و به اذن خداوند.
شأن نزول‌ ابوذر غفارى گويد: روزى با رسول خدا (ص) در مسجد نماز مى‌خواندم، سائلى وارد مسجد شد و از مردم تقاضاى كمك كرد، ولى كسى چيزى به او نداد. او دست خود را به آسمان بلند كرد و گفت: «خدايا تو شاهد باش، من در مسجد رسول تو درخواست كمك كردم، چيزى به من ندادند». در اين حال، حضرت على (ع) كه در حال ركوع بود با انگشت خود اشاره كرد. سائل نزديك آمد و انگشتر را از دست آن حضرت بيرون آورد.
پيامبر (ص) از اين جريان آگاه شد و سر به سوى آسمان برداشت و در حق على (ع) دعا كرد و در ادامه آن گفت:
خداوندا! من فرستاده توام، سعه صدر به من ده، كارها را بر من آسان ساز و از خاندانم على (ع) را وزير من گردان تا به وسيله او پشتم قوى گردد.
هنوز دعاى پيامبر تمام نشده بود كه اين آيه در شأن حضرت على (ع) نازل شد. «١»