عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج7) - تقي زاده اکبري، علي و همکاران - الصفحة ٦٢ - ٢ فرهنگ تشيّع
شاعرى ديگر در انعكاس عاطفۀ دينى و باور و عشق قلبى به امام حسين (ع) و مكتب شهادت او، سخن را به اندوه و مرثيه مىكشاند: كى شود آب خنك نوش و گوارا بر ما تا كه او را به لبِ آب روان وا عطشاست
بر لب آب رَوَد تاب و توانم از دست
همچنان كه پيداست، اندوه سرنوشت امام حسين (ع) آن چنان در اين شعر پرتو انداخته است كه شعر را-اگرچه براى جنگ و در زمان نبرد گفته شده است -به مرثيه و شكوائيه نزديك كرده است؛ مرثيهاى كه بيم آن مىرود اشتياق رزم را به شوق گريستن بدل كند، امّا مگر نه اين بود كه همين رزمندگان با احساس همنوايى با سرنوشت امام شهيدشان، ساعتها به ياد او سينه مىزدند و با روحى پالايش شده، به عرصههاى شهادت و لقاى خدا پيش مىرفتند؟
به اين ترتيب، مىبينيم شعر اندوه و مرثيه نيز در زمانهاى ويژهاى در خدمت جنگ و تطهير روحيۀ رزمندگان اسلام قرار مىگيرد. البته استفاده از اين عناصر، به نسبت قدرت شاعر، با مهارتهاى گوناگون انجام مىگيرد. آقاى سيد حسن حسينى مىگويد:
[١] . سروش، ش ١٦٨،٢٢ آبان ٦١، ص ٤٢. (قدسيه فروزان) .