تفريح تا اقدام‌هاى جدّى و حياتى‌اش، از غذاپختن تا غذاخوردنش، شب و روزش، و خوابيدن و بيدارى‌اش، از اصولى پيروى كند كه از وحى و خواست مستقيم امر مقدّس ناشى شده باشد.

در جهان امروزى، زندگى‌اى كه همۀ ابعاد آن از تهيۀ نان تا تأمين نام، از مزاح تا جنگ و در كل ننگ و نامش، آداب و سنن زيستن و حقوق و اخلاقش، از وحى و خدا رنگ بگيرد، يا به‌ندرت يافت مى‌شود و يا اصلاً وجود ندارد. در چنين جهانى، تعبير «قدس» به‌ويژه در بارۀ هنر، صرفاً تبيين‌گر و قاب‌گيرنده و عرضه‌كنندۀ آن دسته از صور و تجلّياتى خواهد بود كه بى‌واسطه از مبانى روحانى متأثرند و آبشخورى قدسى دارند.

اما بدون شك، آرمان چنين اجتماعى، زندگى سراسر آيينى انسان است؛ آيين و تمدنى كه از باى بسم‌اللّه اوّل صبحش تا ميم رحيم آخر شبش بايد و نبايد دارد، آيين، رسم و سنّت زيستن دارد. از غذا خوردن تا نماز خواندن، از ناخن گرفتن تا غسل كردن، از چگونه خوابيدن، به كدام‌سو خوابيدن، و. . . زندگى انسانِ چنين تمدّنى، رسم و قانون دارد؛ قوانين، رسوم و آيين‌هايى كه از وحى، از سرچشمۀ زلال پاكى‌ها و طهارت‌ها آب مى‌خورد و ابواب گوناگون فقهى و مسأله‌هاى رساله‌هاى عمليه از آن‌ها سخن مى‌گويند.

اين آيين‌مند بودن و آيينى زيستن، همۀ ابعاد حيات دنيايى را به قداست مى‌رساند، مرزهاى بين دين و دنيا را از ميان بر مى‌دارد و تفاوتى بين امر قدسى و دنيوى باقى نمى‌گذارد، امّا چنين اجتماعى را با چنين انسان‌هايى در كجاى جهان معاصر مى‌توان سراغ گرفت؟ بدون شك، حياتى اين‌چنين سخت است و به نسبت سختى، مقدس؛ حياتى كه تنها در زندگى اوليا مشاهده مى‌شود، و درست به همين دليل، زندگى آنان پرده‌هايى از يك نمايش است؛ نمايشى زيبا و جذاب و ديدنى، نمايشى قدسى!