ما نوشته‌هايى داشتيم كه آن موقع در واحد هنرى سپاه جمع مى‌كرديم؛ در آن‌ها بسيارى از پدرها و مادرها از ما تقدير و تشكر كرده بودند كه پسر ما با ديدن فلان نمايش يا فيلم شما در مسجد، با اشتياق زياد به سوى جبهه شتافته است. [١]

برادر هنرمند، حجةالاسلام نادرى، از نخستين كسانى است كه با هنر نمايش به كمك دفاع مقدّس شتافته است. او در سال ٦٢ در مصاحبه‌اى با مجلۀ سروش، از فعاليت‌هاى نمايشى‌اش در جبهه و استقبال رزمندگان از آن‌ها سخن گفته بود:

يكى ديگر از مسائلى كه قابل ذكر است، استقبال برادران رزمنده است. من كلمه و جمله‌اى كه بتواند استقبال صميمانه و توجهى كه در منطقۀ جنگى به مسائل هنرى به خصوص هنر نمايش دارند، بيان كند، ندارم جز اين كه خاطرۀ هرگز فراموش‌نشدنى را عرض كنم تا بيانگر الفت و علاقۀ بچّه‌ها به هنر باشد. حدود سه الىٰ چهار ساعت از عمليّات والفجر ١ نگذشته بود كه تنى چند از عزيزان خطشكن جايشان را با نيروهاى تازه‌نفس تعويض كرده بودند و به پشت خط برمى‌گشتند. يكى از برادران كه بسيار خسته و غبارآلود و تركش به فك و آرنج و رانش خورده بود، با ديدن من خود را به آغوش من انداخت و در حالى كه به‌شدّت در غم دوستان از دست رفته مى‌گريست، چشم‌هاى اشك‌آلود خود را به صورت من دوخت و با حالتى خاص گفت: برادر كى برايمان تئاتر مى‌گذارى؟ زانوهايم لرزيد كه چقدر ما از اهميّت كار هنرى غافل هستيم! [٢]

اكنون بعد از سال‌ها دوباره با هم به گفت‌وگو مى‌نشينيم و او از كارهاى نمايشى‌اش در بارۀ دفاع مقدّس سخن مى‌گويد:

[١] . مصاحبه با نگارنده.
[٢] . سروش، ش ٢٣١،٢٥ اسفند ٦٢، ص ٥٣.