شود و اين را ناروا و ناخوش داشتم و بر نابودى اين دو تن يعنى محمّد و عبداللّه جعفر نيز دلم سوخت و يقين كردم كه اگر توجهشان به موقعيت (حساس و خطرناك) من نبود به پيش نمى آمدند.
به خدا سوگند! اگر به ايشان رخصت نبرد مى دادم آنها را به كام مرگ افكنده بودم و ديگر ايشان در لشكر و خانه من نبودند. «١» امام على (ع) به خاطر مصالحى كه در كار بود و اهميتّى كه وجود اشخاصى همچون حسنين عليهما السلام، محمّد حنفيّه و عبداللّه بن جعفر و عبداللّه بن عباس داشت آنها را از جنگ مستقيم و رو در رويى با دشمن نهى كرده بود «٢» تا آنان محفوظ بمانند و مبيّن حق در آينده جامعه اسلامى باشند.
اعتراض به خوارج‌ همانطورى كه مى دانيد پس از جنگ صفيّن، مسئله خوارج پيش آمد. برخى از امام تقاضاكردند تا دستور دهد براى روشن شدن ذهن مردم، هر يك از اهل بيت سخنى ايراد كند. ابتدا امام به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود: بپاخيز و درباره ابو موسى اشعرى و عمروعاص مطالبى بيان دار. پس از سخنان امام حسن (ع) به عبداللّه بن عباس فرمود: براى مردم سخن بگويد و پس از سخنان ابن عباس، عبداللّه بن جعفر سخنانى اينگونه بيان داشت:
«اى مردم، اين حق على (ع) بود كه نسبت به شخص حَكَم رأى و نظر دهد و او به ديگرى رضايت داشت، آمديد و اصرار كرديد كه ابوموسى اشعرى بايد حَكَم باشد و گفتيد ما قبول نمى كنيم مگر ابوموسى را، پس تو هم بپذير و قبول كن زيرا فقط ابو موسى مورد رضايت ما است. به خدا