امام (ع) در اين فرمان، آداب جنگى اسلام را به معقل يادآورى كرد.
معقل لشكر راحركت داد. در راه به منطقه‌اى به نام حديثه رسيد. درآنجا دو قوچ با هم درستيز بودند. پس از مدتى صاحبانشان آمدند وآنها را از هم جداكرده باخود بردند يكى از سربازان معقل. بامشاهده اين منظره تفأل بدى زد وگفت: نه پيروز مى شويم ونه شكست مى خوريم.
معقل براى زدودن تيرگى اوهام وخرافات ازاذهان سربازانش باشدت‌نظريه او راردّ كردوگفت:
يا بهتر ازآنچه گفتى، پيش خواهد آمد اى برادر! «١» معقل همچنان در مسيرهائى كه امام تعيين كرده بود ره مى‌سپرد تا به رقهّ رسيد وبه لشكر بزرگ امام عليه‌السلام پيوست.
ج. فرماندهى شش قبيله‌ پس از آنكه قبائل كوفه وبصره آماده شده ودر نُخَيْله گرد آمدند امام (ع) فرماندهان قبائل راتعيين كرد. يكى ازآنان معقل بن قيس بود. امام (ع) فرماندهى شش سرداران صدر اسلام(ج‌٤) ١٤٢ معقل دردوران امام حسن(ع)
ص : ١٤١ طائفه بزرگ تميم، ضبّه رباب، قريش، كنانه واسد رابه او سپرد. «٢» درآغاز جنگ پس ازجناح بندى لشكر طائفه قريش، اسد وكنانه درجناح چپ لشكر امام (ع) قرار گرفتند وفرماندهى آن به عبداللّه بن عباس واگذار شده بود نبرد به سختى ادامه داشت در طول جنگ گاهى چند قبيله باهم‌ معقل وخوارج‌ خوارج گروهى از سپاهيان امام على (ع) درصفين بودند كه در آخرين‌