پرچمدارى كلّ سپاه امام (ع) را تقبّل كرد «١» علّت اينكه اورا مرقال مى‌خواندند اين بود كه در جنگها سرعت عمل فوق العاده‌اى داشت «٢» و سرانجام پس از رشادتهاى بسيار در جنگ صفيّن به ديدار معبود شتافت. در فضيلت وى همين بس كه حضرت بر پيكر او ويارانش گذر كرد فرمود: اگر روزى تيغهاى براّن هم در نيام رود و جنگ خاتمه يابد، ستايش و ياد ايشان از خاطره ها نرود. «٣» نقش عبداللّه در صفيّن‌ الف. پرچمدارى سپاه‌ با شروع مرحله دوّم جنگ صفيّن «٤» على (ع) فرماندهان خود را چنين آراست:
عمّار بن ياسر رابر سواران، عبداللّه بن بُديل بن ورقاء خزاعى را بر پيادگان، اشعث بن قيس را بر سمت راست و عبداللّه بن عباس رابر سمت چپ گماشت و پرچم بزرگ را به دست هاشم مرقال سپرد.
هاشم مرقال بعد از جنگى نمايان و وارد كردن ضربات سنگين بر دشمنان و كشتن تعداد بسيارى ازايشان بالاخره به فيض شهادت نائل آمد وبه ديدار پروردگار شتافت.
چون هاشم به شهادت رسيد على (ع) پرچم رابه فرزندش عبداللّه سپرد و او