سرداران صدر اسلام(ج4)
 
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص

سرداران صدر اسلام(ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٨

داشت. «١» هنگامى كه براسب قوى هيكل سوار مى شد پاهايش به زمين مى‌رسيد «٢» قدرت جسمى او زياد بود وكارهاى دشوراى كه از عهده ديگران بر نمى‌آمد به او مى سپردند.
وقتى اميرالمؤمنين (ع) درپاسخ شرارت خالد بن وليد، ميله آسياب را به گردن او پيچيد، خالد شكايت به ابوبكر بردابوبكر گفت:
قيس‌بن سعد بن عباده را حاضر كنيد، زيراغير او نمى‌توانداين ميله را باز كند. «٣» قيس گذشته از قدرت وزيبايى ظاهرى داراى فضايل اخلاقى و صفات و خصال پسنديده ونيكو بود كه كمتر كسى مى‌تواند واجد وصاحب همه آن صفات باشد.
الف. علم‌ قيس مدّتى در سفر وحضر ملازم ودر خدمت پيامبر (ص) بوده، و در اين مدت باتوجه به نبوغ وكمال عقلانى كه داشت از محضر سرداران صدر اسلام(ج‌٤) ٥٩ استاندارى مصر ص : ٥٨ رسول اكرم (ص) استفاده‌هاى فراوانى برد و پيامبر (ص) هم د رتعليم او سعى نيكو نمود. علّامه امينى دراين مورد مى‌فرمايد:
شك نيست كه پيامبر (ص) در طول مدت خدمتگذارى قيس معالم دين را به او تعليم مى‌داده و قيس هم فرصت را غنيمت مى‌شمرده و اظهار شوق مى‌كرده است.
او مى‌گويد: روزى رسول خدا (ص) برمن عبور كردند درحالى كه من نمازم را خوانده بودم حضرت فرمود: آيا تو رابه درى از درهاى بهشت راهنمايى كنم؟
گفتم: آرى اى رسول خدا. فرمود: (گفتن) «لاحَولَ وَلاقُوَّةَ الّابِاللَّه».