پس از پايان درگيرى «زياد» نامه ايى به امام على (ع) نوشت وضمن آن عمليات پيروزمندانه جاريه را چنين گزارش كرد:
«جاريه» بنده شايسته خدا از سوى شما به بصره آمد. او به همراه عده اى از طايفه «ازد» با «عبداللّه حضرمى» جنگيد و آنان را شكست داده پراكنده كرد. آنان بناچار در خانه اى پناه گرفتند. خداوند ميان آندو حكم كرد. «عبدالله» و يارانش كشته شدند برخى در آتش سوختند و برخى زير آوار ماندند و گروهى با شمشير كشته شدند. عده اى كه زنده ماندند توبه كردند و جاريه توبه آنان را پذيرفت و از كارهايشان درگذشت. درود و رحمت خداوند بر امير مؤمنان. «١» نامه زياد به امام (ع) رسيد. حضرت نامه را براى مردم كوفه خواند، مردم همه شاد شدند. امام (ع) از موفقيت جاريه و يارانش خوشحال شد و آنان را در اين پيروزى بزرگ ستود. «٢» بدينسان فتنه عبداللّه حضرمى با تدبير و فرماندهى بى نظير جاريه پايان يافت.
شورش بسربن ارطاة پس از جنگ نهروان در اثر تمرّد وآسايش طلبى سپاه على (ع) حملات و تجاوزات معاويه به شهرهاى اسلامى شدت گرفت وى ابتدا لشكرى عظيم به فرماندهى عمروعاص به استان مصر روانه كرد. عمروعاص محمد بن ابى‌