مطلّع كند مردم دسته دسته براى شنيدن پيام امام (ع) به مسجد آمدند.
جمعّيت انبوهى گرد آمد. امام (ع) بر فراز منبر رفت و سخنرانى مهّم خود را با حمد و سپاس الهى آغاز كرد. آنگاه مردم را براى شركت در نبرد تشويق كرد و لشكر كشى معاويه را به اطلاع آنان رساند.
سخنرانى امام در آن جمعيت بى مانند بپايان رسيد ولى هيچ كس دعوتش را اجابت نكرد. در اين هنگام، برخى از رؤساى قبايل برخاستند و حمايت خود را از امام (ع) اعلام داشتند كه از جمله آنان معقل بود.
اولين كسى كه برخاست عدى بن حاتم بود. با فريادى خشمگين به مردم گفت:
«منم عدى پسر حاتم! چه جايگاه ناروايى است! آيا نمى خواهيد دعوت امام خود را كه پسر پيامبر شماست، اجابت كنيد؟ كجايند خطيبان «مُضَرْ» «١»؟ كجا رفتند مسلمانان؟ كجايند آنان كه در دوران راحت زبانشان همچون تازيانه بود و اينك كه كار جدّى شده همانند روباه به سوراخها خزيده اند؟ آيا از خدا نمى ترسيد؟ آيا اين ذلّت را براى خود ننگ نمى دانيد؟
آنگاه رويش را بسوى امام برگردانيد و گفت:
«خداون سرداران صدر اسلام(ج‌٤) ١٥٦ شورش عبدالله حضرمى در بصره ص : ١٥٥ د ترا بسوى حق هدايت كند و از آنچه ناپسند مى دارى، دور بدارد و همه جا پيروزى را قرينت كند، گفتارت را شنيدم و فرمانت را به جان و دل پذيرفتم. سخنت را مى شنويم و در برابرت سر به اطاعت فرو مى‌آوريم.» «٢» پس از پايان سخنان عدى، معقل برخاست و خطابه ائى تاريخى ايراد كرد، و طى آن مردم را سرزنش كرد و آنان را به جهاد در راه خدا و اطاعت از امام حسن (ع) فرا خواند و همانند سخنان عدى را بازگفت.