سرداران صدر اسلام(ج4)
 
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص

سرداران صدر اسلام(ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٠

ب. فرماندهى سه هزار نيرو هنگامى كه امام على (ع) براى آماده كردن مردم مدائن براى شركت درجنگ با معاويه به آن شهر رفته بود پس از اينكه سه هزرا تن رامهيّا كرد معقل را بفرماندهى آنان برگزيد وبه او فرمود: به طرف موصل حركت كن واز آنجا به نصيبين برو و پس از عبور از منطقه نصيبين در رقه بمن ملحق شو.
وقتى سپاه آماده حركت شد خطاب به معقل چنين فرمود:
«از خدابترس همان خدائى كه بناچار بايد ملاقاتش كنى وسرانجامى جز حضور در پيشگاهش ندارى جز باكسى كه با تو بجنگد، پيكار مكن صبح و عصر حركت كن وهنگام گرمى روز به لشكر استراحت ده در پيمودن راه آرامش به خرج ده درابتداى شب كوچ مكن كه خداوند شب راوسيله آرامش قرار داده وآن رابراى اقامت وتوقف‌تعيين كرده نه كوچ و مسافرت بنابراين شب هنگام بدنت راآرام كن و مركب‌ها رانيز آسوده بگذار پس آنگاه كه توقّف كردى به هنگام سحر يا وقتى كه سپيده دميد به يارى خدا حركت كن، آنگاه كه دشمن را ملاقات كردى در ميان يارانت قرار گير، نه آنقدر به دشمن نزديك شو كه گمان شود آتش جنگ راتو مى خواهى روشن كنى ونه آنقدر دور بايست كه گمان برده شود از نبرد مى ترسى، چنين باش تا فرمان من به تو برسد. (اما به هوش باش) پيش از آنكه آنان را به راه خدا دعوت كنى و راه عذرشان را در پيشگاه خداوند به بندى، بخاطر عداوت ودشمنى قبلى با آنان پيكار نكن». «١»