امام (ع) به شهادت رسيدند و عبداللّه از حضور در كربلا معذور بود. «١» هنگامى كه امام حسين (ع) از مكه به سوى كربلا حركت كرد. عبدالله بن جعفر از آن حضرت خواست تا از اين سفر منصرف شود ابتداء نامه اى نوشت و با دو فرزند خود محمّد و عون نزد امام فرستاد.
عبدالله نوشته بود: «امابعد، تو را به خدا سوگند، هنگاميكه نامه مرا خواندى از اين سفر دست بردار وبرگرد زيرا من خير خواه تو هستم و مى‌ترسم در اين سفر نابودى تو و نابودى اهل بيت تو باشد. اگر تو امروز كشته شوى روشنايى زمين خاموش خواهد شد زيرا تو چراغ رستگاران (راهنماى هدايت يافتگان) و اميد مؤمنان هستى. در رفتن شتاب مكن من نيز بدنبال اين نامه خواهم آمد .. والسلام.» چرا عبدالله نامه نوشتن را برآمدن خودش نزد امام ترجيح داد؟ بعيد نيست كه عبدالله گرفتار كارهايى بوده است و اين نامه را با شتاب نوشته، كه سپس خودش بيايد و يا اينكه خواسته است با حاكم مكه مذاكراتى كند، و آنگاه حضور امام شرفياب شود. نظر عبدالله اين بود كه حاكم مكه نامه‌اى به امام بنويسد و به حضرت امان دهد.
و از امام تقاضا كند كه از سفر منصرف شود. لذا به سراغ عمرو بن سعيد كه از جانب يزيد حاكم مكه بود رفت و نظرش را گفت. «عمرو» به عبدالله گفت: هرچه مى خواهى بنويس تا من مُهر كنم. عبدالله آنچه مى خواست از زبان حاكم براى امام نوشت و از عمرو خواست نامه را به وسيله برادرش يحيى بن سعيد بفرستد، كه اين طريق بيشتر موجب اطمينان خواهد بود تا امام تشخيص دهد نامه از طرف حاكم است.
عبدالله بن جعفر و يحيى حركت كردند تا به امام رسيدند. يحيى نامه را براى حضرت خواند و كوشيد او را منصرف كند، امّا امام نپذيرفت كه از تصميم خود