سرداران صدر اسلام(ج4)
 
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص

سرداران صدر اسلام(ج4) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٩

تعقيب آنان فرستاد همه فراريان رادستگير كرده به نزد او آوردند. معقل از مسلمانانى كه به جنگ آمده بودند براى اميرمؤمنان بيعت مى گرفت‌وآنان نيز بيعت كرده آزاد مى شدند وبه كسانى كه پيش تر مسلمان بوده ومرتّد گشته بودند توبه راعرضه مى كرد هركدام كه مى پذيرفتند آزادشان مى كرد تنها يك تن توبه نكرد وكشته شد آنگاه ماليات وزكات دوسالى كه مسلمانان آن ناحيه پرداخت نكرده بودند از ايشان گرفت وبا ٥٠٠ اسير كه از مسيحيان بودند بطرف مركز حركت كرد.
ه. گزارش به فرماندهى كل قوا معقل، پس از پيروزى نامه اى به امام نوشت وپيروزى مسلمانان رابه آن حضرت گزارش كرد ودرضمن آن يادآور شد كه من به همراه ٥٠٠ تن اسير بسوى شما مى‌آيم.
معقل، پس از مدّتى به كوفه بازگشت وبه حضور امام رسيد. امام (ع) كه از موفقيت بى نظير او در خاتمه دادن به شورش بنى ناجيه خوشحال بودبراى قدردانى از زحماتش فرمود:
آفرين برتو! خوب ودرست به مأموريت خود عمل كردى وموفق شدى. «١» اينگونه بودكه شورش گروهى از خوارج، بدست‌تواناى معقل وبافرماندهى كم نظير او، براى مدّتى بكلى فروكش كرد وجامعه اسلامى از شرشان آسوده شد.
معقل و يزيد بن شجره رهاوى‌ پس ازجنگ صفين، معاويه براى ايجاد رعب وحشت در ميان شيعيان امام على (ع) ونيز ناامن كردن شهرهايى كه در قلمرو حكومت آن حضرت قرار داشت‌