كتاب «فوز اكبر» با نام كامل: «فوز اكبر بولاية حجة الله المنتظر (ع)» حاصل يك عمر پژوهش و تحقيق، تجربيات سلوكى و مهم‌تر از همه، عنايات امام عصر (ع) به مرحوم آيت الله ميرزا محمد باقر فقيه ايمانى (ره) است. اين كتاب درباره شيوه‌هاى توسل به قطب عالم امكان است. همه كسانى كه از مرحوم فقيه ايمانى ياد كرده‌اند، بر اين نكته تأكيد ورزيده‌اند كه همه اوقات، افكار و شئون زندگانى ايشان را عشق و علاقه فراوان به امام زمان (ع) پر كرده و تمام فكر و ذكر، قيام و قعود، سخن و سكوت، گفتار و نوشتار ايشان درباره معرفت به آخرين حجّت حق بود. ايشان گرفتاران را جهت چاره‌گشايى به آن حلّال واقعى مشكلات ارجاع مى‌داد و دل‌هاى آنان را به نحوى متوجه آن كانون رحمت الهى مى‌كرد. از آنجايى كه اين حرف‌ها و توصيه‌ها، از دلى پاك و متصل به ولى خدا برمى‌خاست، مؤثّر واقع مى‌شد و سختى‌ها و مشكلات گرفتاران با سرانگشت ولى الله الاعظم (ع) حلّ و فصل مى‌شد. مرحوم فقيه ايمانى در اين كتاب، علاوه بر مسائل نظرى و علمى پيرامون معرفت و محبّت امام زمان (ع)، شيوه‌هاى عملى برخورد با مشكلات با توسل به امام عصر (ع) را بيان كرده و بارها تأكيد مى‌كند: من از اين روش‌ها نتيجه گرفته‌ام و خاطرات فراوانى دارم و كه جاى پرداختن به آنها نيست.

در ادامه، به اقتضاى مجال، با اين اثر ارزشمند از ميراث مكتوب مهدوى (ع) آشنا مى‌شويم.

گزارشى از كتاب‌

مرحوم فقيه ايمانى اين كتاب را در سه باب نگاشته است كه ابواب آن، بنا به آنچه در مقدمه به قلم ايشان آمده، عبارتند از:

باب اوّل: بيان انواع و اقسام توسلات مخصوص به حضرت صاحب الامر (ع) و بيان اوقات و مكان‌هاى متعلق به آن حضرت.

باب دوم: بيان انواع و اقسام توسلات به هر كدام از امامان بزرگوار (ع)؛ زيرا توسل به هر يك از امامان (ع)، شرط تماميت و تكميل توسل به آن حضرت است و افراد به سبب توسل به هر يك از آنان، مستحق دعا و شفاعت امام زمان (ع) مى‌شوند. ١

باب سوم: تمسّك جستن به قرآن؛ زيرا بنا به روايت قطعى ثقلين، تمسك به قرآن، جزء اركان تماميت توسل به صاحب الزمان (ع) است. پس بايد تمسك به قرآن، همراه توسل به امام (ع) باشد. مؤلف در اين باب، هجده فصل را نگاشته است.

شايان ذكر است كه كتاب «فوز اكبر» تنها در بردارنده باب اوّل يعنى، انواع و اقسام توسلات مخصوص به امام عصر (ع)، است و دو باب ديگر را در بر ندارد. بنابراين ما هم در اين نوشتار، تنها گزارشى از باب اوّل را تقديم خوانندگان گرامى موعود (ع) مى‌كنيم.

انگيزه تأليف‌

مرحوم آيت الله محمد باقر فقيه ايمانى در مقدمه «فوز اكبر»، نيّت خود را از نگارش اين كتاب شريف چنين بيان نموده است:

«هر چند كتاب‌ها و تأليفات علما- به عربى و فارسى، مفصّل و مختصر- در مقام توسل به امام عصر (ع) زياد است، امّا مدت زمانى بود كه اين احقر جانى (بنده كوچك گنهكار) تصميم داشتم مجموعه‌اى را در اين باب، تأليف نمايم تا اينكه در اين اوقات، حسَبِ خواهش مؤكد بعضى از دوستان صالح، عزم خود را جزم كرده، طلب توفيق از خداوند سبحان و تأييد از آستان آن ولى رحمان (ع) نمودم و شروع به نگارش كردم و آن را «فوز اكبر بولاية حجة الله المنتظر» ناميدم.» ٢

مرحوم فقيه ايمانى اين باب را در بيست فصل و يك تكمله (مطلب پايانى) به اين شرح آورده است:

فصل اوّل: تحصيل و تكميل معرفت به امام؛

فصل دوم: محبت و مودت به امام عصر (ع)؛ نويسنده در اين فصل بيان مى‌كند كه محبت و مودت امام (ع)، فرض مؤكد الهى و شرط صحّت ايمان و وسيله قبولى اعمال و عبادات است. ٣ همچنين با آوردن آيات و روايات و تفسير و تأويل آنها، فوايد و فضايل اين محبت را برشمرده شده است.

فصل سوم: توسل جستن به نماز امام عصر (ع)؛ مؤلف در اين فصل به كيفيت نماز معروف امام عصر (ع) (دو ركعت كه در آن‌ «إِيَّاكَنَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ» يكصد مرتبه تكرار مى‌شود) پرداخته، به انواع آن نيز اشاره كرده و مى‌نويسد: «اين نماز تأثير كامل در سرعت اثر، براى اصلاح حوايج بزرگ دارد و در توسل به اين نماز، كرامات و آيات بسيارى از امام عصر (ع) به ظهور رسيده كه اين‌