شخص مؤمن بايد بسيار متذكر باشد و با مشاهده فتنه‌ها و محنت‌هاى شديد، فراق ايشان را ياد نموده، مظلوميت و غم او را به نظر آورده، ندبه و ناله كند. دعاى شريف ندبه را در چهار عيد غدير، قربان، فطر و روز مبارك جمعه بخواند و به خاطر سه مطلب، بسيار تضرّع و دعا كند: نخست براى آنكه خداوند چشم او را به جمال مبارك ايشان به عافيت روشن كند.

دوم، براى بر طرف شدن حزن و غم از قلب مبارك امام زمان (ع).

سوم، براى تعجيل در فرج آن حضرت (ع).

چنانچه كسى مشاهده كرد كه از يادآورى غم‌هاى امام زمان (ع) اصلًا ناراحت و محزون نمى‌شود، بايد بداند اين رويداد از كثرت گناهانى است كه سبب سياهى قلب او شده و گناهان مانع شده است كه اثر نور محبت ايشان در قلب او ظاهر شود. در اين حال، لازم است فراوان توبه و استغفار نمايد و به قلب خود يادآورى كرده و در مجالس ذكر ايشان، مثل دعاى ندبه حاضر شود. ٢١

فصل پانزدهم: اين فصل درباره لعن و اظهار برائت از دشمنان امام عصر (ع) است. مؤلف در اين باب آورده است: «به سبب تبرّى و بيزارى قلبى و لعن زبانى، طهارت در قلب و روح انسان حاصل مى‌شود و به دنبال آن، آيينه روح او قابليت زيادى براى تجلى انوار محبت اولياى الهى پيدا مى‌كند.» ٢٢

آيت الله فقيه ايمانى، سپس اوقات و آداب تبرّى را در چهارده مورد برمى‌شمارد.

فصل شانزدهم: اين فصل مربوط به نصرت و يارى امام عصر (ع) است. نويسنده در اين فصل، انواع يارى رساندن به امام (ع) را ذكر كرده است. از آنجايى كه مؤلف، كتاب ارزشمندى در همين موضوع با عنوان «شيوه‌هاى يارى امام زمان (ع)» دارد و گزارشى از آن كتاب در مقاله‌اى ديگر خواهد آمد- ان‌شاء الله- لذا در اين فصل تنها به عنوان آن بسنده مى‌كنيم و متعرض مباحث آن- كه در نوع خود روشنگر و راهگشا است- نمى‌شويم.

فصل هفدهم: اين فصل به تقديم عريضه خدمت امام عصر (ع) مى‌پردازد. نويسنده ابتدا در اهميت و اعتبار اين عمل مى‌نويسد: « [عريضه نويسى‌] توسلى عظيم است كه در اعصار گذشته ميان عموم علما، صلحا و مؤمنان داير بوده و در سرعت اثر و اصلاح كارهاى مهم و شديد، به نحو آسان، آثار غريبى از آن مشاهده شده است و آنچه از همه اقسام آن مهم‌تر و در تأثير، كامل‌تر و توسل بدان، متداول ميان عموم مؤمنان از علما و ديگران گرديده، آن [نسخه‌] است كه علّامه مجلسى در «بحارالانوار» ٢٣ و محدث نورى در «نجم الثاقب» ٢٤، به نقل از «مفاتيح النجاة» سبزوارى ذكر كرده‌اند.»

آن مرحوم پس از ذكر آداب اين عمل و آوردن نسخه صحيح عريضه مى‌نويسد: «بايد دانست كه از مفاد و مضمون اين عريضه، كشف مى‌شود كه توسل به آن، مختص به زمانى است كه انسان در شدايد بسيار عظيم و مخاطرات پر هول و وحشت، گرفتار شده و به اصطلاح كارد به گلو رسيده باشد.»

نكته ديگر آنكه، براى نوشتن عريضه، در روايات، عدد مخصوصى (مثلًا چند بار) ذكر نشده است؛ ولى به ملاحظه آداب آن- كه در وقت انداختن عريضه، فرد بايد توجه و اعتماد به يكى از چهار نايب امام داشته باشد مى‌توان فهميد كه اگر در مرتبه اوّل، اثرى از اين عمل ظاهر نشد، شخص آن را تا چهار مرتبه به عدد چهار نايب بزرگوار ايشان انجام دهد و غالباً چنين شده كه در مرتبه چهارم، مقصود انجام شده است.

ضمناً بهتر آن است كه تقديم عريضه در روزهاى دوشنبه، پنجشنبه و جمعه كه تعلق خاصّى به آن حضرت دارد و اعمال بندگان در اين روزها خدمت ايشان عرضه مى‌شود، باشد.» ٢٥

فصل هجدهم: اين فصل ويژه تعظيم و تكريم نام مبارك امام عصر (ع) است. نويسنده با ذكر دو روايت از امامان صادق و رضا (ع) كه به احترام نام آن بزرگوار از جاى برمى‌خاستند، مى‌نويسد:

«هر چند برخاستن به وقت ذكر نام مبارك حضرت صاحب الامر (ع) موافق با تعظيم و احترام به ايشان است، امّا حكمت مهم‌ترى در آن هست و آن اينكه بايد هميشه عزم قلبى و نيّت صادق مؤمن اين باشد كه به وقت ظهور آن حضرت، وى براى نصرت و اطاعت امر ايشان حاضر گردد. بدين ترتيب كه شخص مؤمن، در موقع ذكر نام ايشان، اظهار عزم قلبى كرده و مى‌گويد: خداوندا شاهد باش كه اگر آن حضرت اكنون ظاهر شوند، حاضرم براى نصرت و اطاعت ايشان، قيام نمايم. بنابراين مهم است كه فردِ منتظر به وقت قيام، متذكر چنين معنايى در قلب خود باشد و در همان حال، تعجيل در فرج را از خداوند مسئلت نمايد.

مسئله ديگر آنكه اسم يا لقب آن جناب را با صلوات يا سلام ببرد و همچنين اسم اصلى آن حضرت «يعنى محمد و احمد» را در مجامع عمومى نبرد و هميشه با القاب شريف، نام ايشان را ذكر كند و آنچه از اسما و القاب مبارك آن حضرت كه اين احقر مؤلف بر آن آگاهى يافته و گردآورى كرده‌ام، متجاوز بر پانصد اسم و لقب است.» ٢٤

فصل نوزدهم: اين فصل، در واقع اداى حقوق مالى امام عصر (ع) را تشكيل مى‌دهد. ايشان در اين بخش آورده‌اند:

«به طور كلى اموالى‌