ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٧ - جايگاه دين در برنامه هاى فرهنگى نظام
خوبى به احكام و آموزههاى دين اسلام دارند، بزنيد به راحتى درخواهيد يافت كه در اين شهر يا روستا از گذشتههاى دور عالمان وارستهاى وجود داشتهاند كه پاسدار دين و ديانت مردم بودهاند و مجالس وعظ و خطابه آنها پناهگاه پيران و جوانان جوياى معارف دينى بوده است. با كمال تأسف بايد گفت در سالهاى پس از پيروزى انقلاب اسلامى به اين موضوع مهم توجه نشد و در برنامهريزىهاى فرهنگى ضرورت تأمين روحانيان عالم، وارسته و مردمى براى پاسخگويى به نيازهاى مردم ساكن در شهرها و روستاهاى فراوان اين سرزمين، ناديده گرفته شد. در شهرسازىهاى نوين نيز هيچ توجّهى به ساخت مساجد نشد- در حالى كه در همين شهرهاى تازهساز فرهنگسراها از جايگاه خوبى برخوردارند- و گاه شاهديم كه در شهركهايى با صدها نفر جمعيت حتى يك مسجد هم وجود ندارد. در بسيارى از روستاهاى ايران هيچ خبرى از روحانى مستقر نيست و هيچ جا و مكانى براى استقرار مبلغان دينى پيشبينى نشده است. در تعداد زيادى از مساجد كشور نماز جماعت در سه وعده صبحگاهى، ظهرگاهى و شامگاهى اقامه نمىشود و حتى تعداد قابل توجهى از مساجد شهرها هم روحانى فعال و دائم ندارند. در چنين شرايطى طبيعى است كه دشمن با بهرهگيرى از فضاى خالى و درنورديدن سنگرهاى بدون سنگربان، خطوط مقدم دفاعى ما را پشت سر مىنهد و تا دل سرزمين اعتقادات و باورهاى ما پيش مى آيد و هر روز از ما قربانى مىگيرد. قربانيانى كه نه شهيد بلكه تلفشدگان عرصه نبرد سهمگين فرهنگى و اعتقادىاند.
البته اين نكته را نبايد از نظر دور داشت كه تنها وجود روحانى و مسجد براى پاسداشت دين و اعتقادات مردم و مقابله با تهاجم بيگانگان به مرزهاى اعتقادى شيعيان كافى نيست، بلكه روحانى آنگاه مىتواند به مسئوليتهاى خود عمل كند كه واجد ويژگىهاى مورد انتظار از يك عالم دينى باشد؛ يعنى هم اهل علم و اطلاع باشد و هم اهل عمل، هم دانا باشد و هم پارسا، هم با خدا باشد و هم مردمدار، هم ديندار باشد و هم دنياگريز و در يك كلمه مانند خاتم پيامبران (ص) چونان پزشكى دلسوز خود را وقف سعادت و سلامتى مردم كند و از هيچ چيز و هيچ كس جز خداى متعال پروا نداشته باشد.
در پايان اين يادداشت توجه شما را به سخنى ارزشمند از امام جعفر صادق (ع) جلب مىكنيم، سخنى كه در آن، جايگاه برجسته علما و روحانيان در پاسدارى از حريم دين و ديانت به خوبى به تصوير كشيده شده است. با اميد به اينكه مسئولان فرهنگى كشور هر چه زودتر براى حل مشكلات ياد شده چارهجويى كنند و جوانان اين سرزمين را در برابر امواج سهمگين فتنهها بىپناه و پشتيبان نگه ندارند.
«علماى شيعه در مرزهايى كه شيطان و ايادى او در پشت آنها كمين كردهاند، پاسدارى مىدهند و آنها را از اينكه بر شيعيان ناتوان هجوم برند، بازمىدارند و اجازه نمىدهند كه شيطان و پيروان او و دشمنان اهل بيت بر ضعفاى شيعه تسلط يابند. پس هر كس از شيعيان ما كه براى اين موضوع نصب شود، از كسانى كه با روم و ترك و خزر در جهادند، هزار هزار مرتبه بالاتر است؛ زيرا او از باورهاى شيعيان و دوستداران ما دفاع مىكند و آن [مجاهدان] از بدنهاى ايشان.»[١]
دبير تحريريه
پىنوشت:
[١]. طبرسى، احمد بن على بن ابىطالب، الإحتجاج، ج ١، ص ١٣.
لطفاً كمى جدى تر بخوانيد!
امام خمينى (ره) فرمود: «سعى كنيد كه مساجد ما به حال مساجد صدر اسلام برگردد.» اوّلين عمل اجرايى حضرت رسول (ص) احداث مسجد بود كه با تدبر و درايت، اداره تمام مراحل جامعه را از مسجد و در مسجد آغاز نمود كه ثمره شاخص مسجد ايجاد وحدت و همدلى مطيع خدا بودن و بهرهمندى از قرآن و عترت مىباشد و اين ويژگىها در پيروزى انقلاب نقش مهم و ارزشمندى را داشتند.
از بيان گوهربار حضرت امام (ره) است كه فرمود: «مساجد بهترين سنگرها و جمعه و جماعات مناسبترين ميدان تشكل و بيان مصالح مسلمين مىباشند. مساجد را پر كنيد.» عنايت خاص حضرت امام به رونق بخشيدن مسجد و حفظ حريم مسجد از ابعاد بارز فكرى آن بزرگوار بوده است كه ابراز داش تند: «مسجد مسلمين در زمان رسول خدا (ص) مركز سياست اسلام بوده است. مسجدها را خالى نكنيد، تكليف است امروز. حفظ مساجد امروز جزء امورى است كه اسلام به آن بسته است. مسجد يك سنگر اسلامى است و محراب محلّ جنگ است. پايگاهى كه هم محل مبارزه با شيطان درون و نفس اماره است و هم شيطان برون «استكبار جهانى» حضرت امام (ره) ابراز مىداشتند محراب يعنى مكان قرب، مكان جنگ، هم جنگ با شيطان و هم جنگ با طاغوت. مكان قربى كه خون حضرت على (ع) در محراب آن جارى شد. محرابى كه رنگ عدالت در آن نمايان است. در آن راه راست را از خداوند مىطلبند.
حضرت امام از مسجد صداى اسلام را به تمام دنيا رساند. حضرت امام (ره) فرمود: «در صدر اسلام مسائل سياسى در مسجد به وسيله آنهايى كه امام جماعت و جمعه بودند حل و فصل مىشد و نقشههاى جنگ در آنجا كشيده مىشد. پيامبر (ص) زمانى كه به مسافرت مىرفتند از مسجد آغاز سفر مىنمودند و زمانى هم كه برمىگشتند به مسجد مىرفتند. در مس جد براى رس يدگى به مسائل جامعه جلسه مىگذاشتند و گفتوگو مىكردند و تصميم مىگرفتند. در زمان رسول خدا (ص) مسجد مركز تعليم و تربيت در علوم مختلف بود و محل بحث امور اعتقادى و حكومتى يا رسيدگى به امور مستضعفين.»
براى حفظ بقاى انقلاب اسلامى از نسخههاى حكيمانه حضرت امام بايد بهره گرفت كه فرمود: «من امروز بايد بگويم كه تكليف است براى مسلمانها، حفظ مساجد.»
حضرت امام فرمود: «اى ملت! مسجدها را حفظ كنيد؛ اى روشنفكران! مسجدها را حفظ كنيد، روش نفكر غربى نباشيد؛ اى حقوقدانها! مسجدها را حفظ كنيد.» از تكرار لفظ مسجد از زبان حضرت امام (ره) اهميت پايگاه مسجد در جامعه اسلامى ادراك مىشود. مسجد نماد فرهنگ دينى است اگر اين مسجد تقويت شود تعاون و همدلى در بهبود زندگى رونق خواهد گرفت كه د من از مسجدى كه در آن تنها عبادت شود هراس و وحشت ندارد بلكه خوشحال مىشود و كمك هم مىكند و تشويق هم مىنمايد. دشمن از تفكّر انديشه مسجد در وحشت است. مسجدى كه مردم در آن اجتماع مىكردند و در مسائل عبادى و سياسى اجتماعى حضور دارند و با شعار و اعلان دفاع خويش از ارزشهاى دينى دشمن را مأيوس و ناكام مىكنند و جوان ان را مجذوب دين الهى در ميدان عمل مىنمايند. آن هم با پيروى از امام. امامى كه فرمود: «نهضت را از راه مساجد- كه دژهاى محكم اسلامند- زنده نگه داريد و با شعارهاى اسلامى نهضت را پيش بريد.»
مسجد خانه امن هر شهر و ديار است و مسجد نماد هويت دينى مردم است.