هنگامى كه مى‌خواستند او را طبق وصيت وى در كنار فرزند و همسرش در سامّرا به خاك بسپارند، جعفر مانع شد و اظهار داشت اين خانه از من است و من نمى‌گذارم. وى حتّى رعايت ادب و احترام حديث را نيز نكرد. در اينجا، امام مهدى (ع) در مقابل عموى خود ظاهر شد و روبه‌رويش ايستاد و به صورت استفهام انكارى فرمود: «ادارك هى؟؛ اين خانه از توست؟» او فوراً از نظر پنهان شد و ديگر جعفر او را نديد. به اين ترتيب، امام زمان (ع) از حق جدّه‌اش دفاع نمود و سپس ازنظرها غايب گرديد. ٤٦

٣. نرجس خاتون، مادر امام زمان (ع)

مادر گرامى امام زمان (ع) بانويى رومى بود به نام «نرجس.» ايشان را ريحانه، سوسن و صيقل نيز مى‌گفتند. ٤٧ درباره فضيلت و منزلت نرجس، روايات گوناگونى وارد شده است. پيامبر (ص) و اميرالمؤمنين (ع) و امام صادق (ع) او را بهترين كنيزان و سيده آنها خوانده‌اند. ٤٨

حكيمه عمه امام حسن عسكرى (ع) كه خود از بانوان عالى‌قدر خاندان امامت است، او را بانوى خود و بانوى خانواده خويش و خود را خدمتگزارش مى‌دانست. آنچه اهميت دارد اين نكته است كه آن بانوى بزرگوار در عظمت و برترى به جايى رسيد كه مادر امام زمان (ع) شد وى در شرايط سياسى- اجتماعى سخت و خطرناكى وارد خانه امامت شد. پدرش «يشوعا»، پسر قيصر روم و مادر او از فرزندان «شمعون‌بن حَمون الصفا» از حواريون حضرت عيسى (ع) بود. ٤٩ حضور نرجس در خانه اهل بيت دست كم از سال ٢٥٣ ق. اثبات شده است، زيرا امام زمان (ع) در سال ٢٥٥ ق. به دنيا آمد و با تطبيق حوادث و رخدادهاى دهه پنجاه و جنگ اعراب و روم، اسارت او به دست مسلمانان در همين سال‌ها بود. طبق نقل شيخ طوسى در كتاب «الغيبه» و شيخ صدوق در «كمال‌الدين» در حمله مسلمانان به سرزمين روميان، نرجس بر اثر خوابى كه ديده بود خود را در ميان اسيران مى‌افكند و او را به بغداد مى‌آورند و بشربن سليمان انصارى كه از شيعيان مخلص حضرت امام على‌النقى (ع) و امام حسن عسكرى (ع) بود، از طرف امام هادى (ع) مأموريت داشت او را براى آن حضرت خريدارى نمايد. ٥٠

حضرت امام هادى (ع)، نرجس‌خاتون را براى تعليم‌