ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٥ - بوى عيد
... ادامه از صفحه ٣
شهادت مىدهيم كه به ايشان مؤمنيم و به بازگشتشان يقين داريم و با اعلام عهد قلبى، امر آنان را مطاع و خود را براى نصرتشان آماده معرفى مىكنيم تا آن هنگام كه خداوند اذن بازگشت ايشان را پس از ظهور، حضرت صاحب (ع) بدهد. در عموم زيارات رسيده مانند «زيارت عاشورا و جامعه كبيره» ما رويكرد زاير به آينده را ملاحظه مىكنيم. به همان سان كه در جملگى زيارت «عهد قلبى» و اعلام آن عهد را ملاحظه مىكنيم.
فاجعه كربلا و پس از آن، ماجراى غيبت، حاصل و محصول سستى عهد مسلمانان و گسست عهد آنان با امام مبين و واجب الاطاعه بود. همو كه مظهر ميثاق الله و عهد الله است. از همين مسير، بازگشت و توبه و اعلام همراهى در گرو «تجديد عهد»، حفاظت از آن و آمادگى براى انجام شرايطش است.
هيهات كه هماره از عهد و شرايط و ملزومات تجديد عهد و اهمّيت حفاظت از آن غافليم و تبعات فراوان آن را هم نادانسته مىپردازيم.
بخش زيادى از مشكلات مسلمانان به همين «تجديد عهد بىتضمين قلبى و سلوك عملى» بازگشت مىكند.
اعلام «و نصرتى لكم معدّة» به امام حسين (ع)، در حقيقت اعلام «و نصرتى لكم معدّة» به خونخواه امام حسين (ع) است. اطاعت از اوامر و نواهى هم همين وجه را پيدا مىكند. مگر نه اين است كه در زيارت عاشورا در دو فراز مهم، اين آرزو را بيان مىكنيم:
تجديد عهد و زيارت معصوم (ع)، مقدمه آمادگى و تقديم همه عِدّه و عُدّه براى همراهى با خونخواه حسين (ع) است. تقارن ماه ربيع كه در خود، آغاز امامت امام عصر (ع) را دارد، با بهار طبيعت، يعنى نوروز، ما را متذكّر دو بهار مىسازد. صورت بهار كه در فصل بهار مىرسد و حقيقت بهار.
حقيقت بهار، نعمت بزرگ و روزى عظيم، حضرت صاحبالزّمان است كه خطاب به حضرتش مىگوييم: السّلام على ربيعالانام و نضرة الايّام. و صورت آن، نوروز است كه در آستانهاش از خداوند طالب تحويل احوال مىشويم. تحويل حال، تحويل عهد است. گسست عهد از غير حضرت دوست و پيوند با صاحب عهد و ولى عصر، حضرت صاحب العصر و الزّمان (عج).
فصل ظهور نيز فصل بهار است، فصل زندگى زير بيرق امام رئوف كه مجال اعمال ولايت تام و تمام را مىيابد و دولت كريمه را تأسيس مىكند.
ايران، شيعهخانه حضرت است و مسلمان ايرانى، بايد حافظ اين عهد باشد و آماده براى نصرت تمام تا در وقت ظهور مقدّس بتواند به تمامى حامى و پشتيبان ظهور و قيام باشد.
بهار بر جويندگان بهار مبارك باد إنشاءالله.
سردبير
بوى عيد
درسى از دعاى آغاز سال پيامبر اعظم (ص)
فرا رسيدن بهار و آغاز سال نو براى بسيارى از ما تنها بهانهاى براى شادى، سرخوشى، گشت و گذار در طبيعت، تفريح و شور و نشاط است. البته هيچكدام از اينها در جاى خود بد نيست و نمىتوان كسى را به خاطر آنها سرزنش كرد؛ چون شادى و شور و نشاط هم لازمه زندگى و بخشى جدايىناپذير از حيات ماست، ولى آنچه مىتواند موجب تلقى منفى از شادى و سرخوشى ما در اين ايام گردد، غفلت و بىخبرى است كه معمولًا در هنگام شادىهاى دنيايى به سراغ ما مىآيد. غفلت از ياد خدا، غفلت از وظايف و مسئوليتهايمان در اين دنيا و غفلت از جايگاه و نقش خود در عالم هستى.
توجه به دعاها و اعمال عبادى كه در هنگام فرارسيدن سال جديد به آنها توصيه شده است، مىتواند تا حدّ زيادى ما را از درافتادن به وادى غفلت و شادىهاى خالى از ياد خدا، در امان دارد.
يكى از دعاهايى كه در اين زمينه كمتر مورد توجه قرار مىگيرد، دعاى پيامبر گرامى اسلام (ص) به هنگام آغاز سال جديد است. اگرچه اين دعا در آغاز سال قمرى وارد شده است، ولى مضمون و محتواى والاى آن به گونهاى است كه مىتوان آن را در آغاز سال شمسى نيز خواند.
پيامبر اعظم در آغاز اين دعا مىفرمايد:
«بار خدايا! تو آن معبود ديرپايى و اين سال جديد است. پس از تو مىخواهم كه در اين سال، در امان ماندن از شيطان، توانايى بر [مهار] اين نفس امر كننده به بدى و سرگرم شدن به آنچه مرا به تو نزديك مىگرداند، عطايم فرمايى ...»
با اميد به آنكه سال جديد براى همه ما سال تجديد عهد و پيمان با خداى متعال و دور شدن از همه غفلتها و فراموشىها باشد. انشاءالله.
سال جديد بر شما مبارك