در منابع اهل سنت آمده است و در منابع شيعى معمولا به بيان كليات و مطالب اجمالى درباره اين موضوع اكتفا شده است. منابع مسيحيان نيز به وفور درباره دجال و اقدامات او سخن گفته‌اند تا جايى كه در حال حاضر، آنان به دنبال يافتن مصداق يا مصداق‌هاى آن هستند. در منابع مسيحيان، مسيح نبى (ع) را قاتل دجال معرفى كرده‌اند و در منابع اسلامى نيز گاه ايشان و گاه حضرت مهدى (ع) را كُشنده دجال بيان نموده‌اند. ٤٠ دجال شخصيت، جريان يا ابزارى است كه عده‌اى در در دوره آخرالزمان به خويشتن فريفته مى‌سازد و زمينه كفر و ناسپاسى جمعيت بسيارى را فراهم مى‌آورد. به استناد رواياتى كه به دست ما رسيده اين ماجرا در دوره امام عصر (ع) خاتمه مى‌يابد و در دمشق، باب لد ٤١ كشته مى‌شود.

١٣. نبرد با يأجوج و مأجوج‌

ياجوج و ماجوج دو شخصيت يا امتى بوده‌اند كه ذوالقرنين در قرآن كريم از آنان با عنوان مفسد فى الارض ياد كرده است. ٤٢ ماجراى اين دو در دوره بعد از ظهور و پس از جريان دجال، تكرار مى‌شود كه از حيث گستره و طرف‌هاى درگير و ديگر ويژگى‌ها كاملًا متفاوت با آن خواهد بود. بررسى ماجراى يأجوج و ماجوج مجال مفصلى مى‌طلبد و علاقه مندان مى‌توانند كتاب يأجوج و مأجوج نوشته شيخ توفيق حسن علويه را مطالعه نمايند. در اينجا به همين مقدار اكتفا مى‌شود كه فتنه اين دو نيز به دست امام عصر (ع) برچيده مى‌شود. ٤٣

١٤. نبرد با ابليس و مرگ او

ابليس پس از آنكه در ماجراى خلقت حضرت آدم (ع) بر او سجده نكرد و از درگاه الهى رانده شد درصدد انتقام از اين مخلوق تازه خداوند بر آمد. او با توجه به معرفتى كه به خداوند داشت به عزت او قسم خورد كه به جز مخلَصان، ديگر اسنان‌ها را گمراه كند و براى همين امر از خداوند تا روز قيامت مهلت خواست. خداوند تا موعد مشخصى (يوم الوقت المعلوم) به او مهلت داد. ٤٤ در روايات متعددى كه ذيل اين آيه آمده، آن موعد مشخص را ظهور امام عصر (ع) بيان نموده‌اند. پس از ظهور امام عصر (ع) طى نبردى ابليس به همراه اعوان و انصار جنى و انسى‌اش در برابر امام و يارانشان صف آرايى مى‌كنند. نتيجه اين نبرد نيز شكست شيطان و ياران اوست و در پايان اين جنگ، ابليس در مسجد كوفه به دست امام زمان (ع) كشته مى‌شود. ٤٥ از همين روست كه نوع مشكلات و آزارهايى كه دوستداران و پيروان و مبلغان امام عصر (ع) در دوره غيبت از شياطين جن و انس مى‌بينند به مراتب بيش از ديگران است. از اين مقطع به بعد ميزان سنجش افراد بر اساس نحوه برخورد با نفس اماره شان است؛ زيرا ديگر وسوسه كننده‌اى از بيرون وجود ندارد و افراد تنها از درون وسوسه را تجربه مى‌كنند.

١٥. حكومت جهانى‌

با حذف موانع بيرونى دريافت و فهم حقيقت، زمينه هدايت بشريت فراهم مى‌شود. دوره استقرار حكومت امام زمان (ع) ويژگى‌هايى منحصر به فرد دارد كه علاقه مندان مى‌توانند به منابعى كه در اين رابطه وجود دارد مراجعه نمايند. ٤٦ در اين دوره حداقل ٣٠٩ ساله انسان‌ها از سويى با تمام مشكلات و بحران‌هايى كه در دوره‌هاى مختلف و به خصوص آخرالزمان و آستانه ظهور با آن مواجه بوده‌اند، وداع مى‌كنند و از سويى تمام آمال و آرزوهايى را كه بشر همواره در دل مى‌پرورانده به دست مى‌آورند. اين حل مشكلات و تحقق آرزوها در تمام عرصه‌هاى علمى، فرهنگى، امنيتى، طبيعى و ... به منصه ظهور مى‌رسد.

١٦. وفات مسيح‌

حضرت مسيح (ع) كه در دوره اوّل زندگى خويش بى همسر و خانمان مى‌زيست پس از بازگشت در دوره ظهور امام عصر (ع) ازدواج مى‌كند و در دوره استقرار و پس از سال‌ها وزارت امام عصر (ع) دار دنيا را وداع مى‌گويد و مراسم تدفين او را امام عصر (ع) انجام مى‌دهند. ايشان در طول دوره دوم حيات خويش نقشى بسزا در ترويج اسلام و رهبرى امام زمان (ع) در ميان اهل كتاب و به خصوص مسيحيان ايفا مى‌كنند. ٤٧

١٧. وفات امام عصر (ع)

امام زمان (ع) نيز پس از صدها سال زندگى در دوره غيبت و چند صد سال زندگى در دوره پس از ظهور مدتى پس از حضرت مسيح (ع) وفات مى‌يابند. گزارش‌هايى كه درباره شهادت ايشان به دست ما رسيده چندان قابل اعتماد نيستند و بايد رحلت ايشان را به طور طبيعى و نه شهادت بدانيم با در نظر گرفتن اينكه شهيد نشدن از فضايل ايشان نمى‌كاهد. با وفات امام عصر (ع) دوره اصلى رجعت آغاز مى‌شود.