ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٩ - مادر آيينه ها

مرغ دل يك بام دارد، دو هوا

گه مدينه مى‌رود، گه كربلا

اين اسير بند «قاف» و «شين» و «عين»،

گاه مى‌گويد حسن، گاهى حسين‌

مى‌پرد گاهى به گلزار بقيع‌

مى‌نشيند پشت ديوار بقيع‌

مى‌زند سر بر سر زانوى دين‌

اشك‌ريزان در غم بانوى دين‌

عرضه مى‌دارد كه اى شهر رسول!

در كجا مخفى بود قبر بتول؟

از تمام نخل‌ها پرسيده‌ام‌

آرى! امّا پاسخى نشنيده‌ام‌

يا اميرالمؤمنين! روحى فداك‌

آسمان را دفن كردى زير خاك‌

آه را در دل نهان كردى، چرا؟

ماه را در گِل نهان كردى، چرا؟

يا على جان! تربت زهرا كجاست؟

يادگار غربت زهرا كجاست؟

تا ز نورش ديده را شيون كنم‌

بر مزارش شعله‌ها بر تن كنم‌

آه از آن ساعت كه آتش در گرفت‌

جام را از ساقى كوثر گرفت‌

ياد پهلويش نمازم را شكست‌

فرصت راز و نيازم را شكست‌

آهِ زهرا تا ابد جارى بُوَد

دست مولا تشنه يارى بُوَد