انتظار، شعار پايدارى و بيرق ايمان به طلوع خورشيد زندگى است. طلوعى كه با درخشش انوار ايزدى، پرده‌هاى تيره ستم و نوميدى، از هم دريده شده، و جهانى آكنده از داد و دادگرى و روزگار طلايى ارزش‌هاى جاويد بشرى پديدار خواهد شد. بديهى است كه چنين انتظارى، شورآور، اميدبخش و تحرك آفرين باشد. منتظران ظهور مهدى (عج) با آرزوى برپايى عدالت در گسترده گيتى، در انتظارى هوشيارانه، با تهذيب نفس خود و با تزكيه جامعه در فراهم آمدن قيام «مهدى موعود» تلاشى سترگ و با صلابت در پيش گرفته‌اند. منتظران مهدى، در انتظار ظهور «قائم» به «قيام انفسى» و «قيام آفاقى» مى‌پردازند و ابتدا بر اساس آنچه از بزرگان توشه گرفته‌اند، در انتظار «مصلح» سعى مى‌كنند خود، «صالح» باشند و لذا در تهذيب نفس خود، همتى وافر دارند تا خود را بر اساس احكام حيات‌بخش اسلام تربيت نمايند. در نتيجه وقتى در «قيام انفسى» خود به پيروزى رسيدند و خود را شايسته الزام ركاب پيشواى «قائم» خود ديدند، آن‌گاه در «قيام آفاقى» با به دوش كشيدن پرچم پايدارى و بيدارى، در خط حماسه‌ها به راه افتاده؛ سلاح بر كف گرفته، هر لحظه گوش به نداى آن منادى آسمانى مى‌مانند تا ظهور دولت يار را نويد دهد. آنان با دل‌هايى استوار، با انديشه‌هايى روشن و عقلى كامل و با چهره‌هايى نورانى، هماره چشم در راهند و هر صبح و شام، تعجيل در ظهورش را از خداوند درخواست مى‌كنند.

آماده‌باش دائم‌

اين انتظار عظيم و شكوهمند، ابعاد گوناگونى دارد: بعد پارسايى، بعد تقيد مكتبى و بعد آمادگى نظامى‌[١] كه از اهميت خاصى برخوردار است. بنابراين بحث ما در اين گفتار، بيشتر بر روى آمادگى نظامى منتظران متمركز مى‌باشد. چون ابعاد ديگر را بسيارى از بزرگان و شيفتگان حضرت مهدى (ع) مطرح كرده و بر آمادگى‌هاى معنوى منتظران، به طور جدّى تأكيد نموده‌اند. بدين ترتيب ما، مرحله نهايى آمادگى‌هاى منتظران را مطرح كرده و يقين داريم كه منتظران با ايجاد معنويات لازم، خود را شايسته برخوردارى از پيشرفته‌ترين تشكيلات و سلاح‌هاى نظامى نموده‌اند، چرا كه فرد صالح، مى‌داند كه كاربرد سلاح نظامى، در دفاع از مظلومان تاريخ و براى ايجاد عدالت اجتماعى است. اينك منتظران ظهور دولت يار، هميشه خود را آماده استقبال از موكب همايونى دلدار خود مى‌بينند، و در حقيقت در يك آماده‌باش دائم به سر مى‌برند. اينان منتظر قيامى بزرگ و حركتى عظيم در جهانِ آكنده از ظلم بيدار و