ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٥ - غزل انتظار

بيا! كه شيشه دل‌ها زِ غم شكسته كنون‌

شفق، دو دستِ فلق را، زِ پشت، بسته كنون‌

به بندِ سردِ زمستان، بهار، زنجير است‌

بيا كه فرصتِ فردا به آمدن، دير است‌

شبانِ برفى قطب ارچه سرد و تاريك است،

اميد دار به دل، كان سپيده نزديك است‌

امان ازين دلِ بى‌تاب و بُغضِ تنهايى‌

چه مى‌شود ز افق‌هاى دور بازآيى؟

تمامِ دل‌خوشى‌ام در خزان، گُلِ قالى‌ست‌

و جايت اى گلِ نرگس درين خزان خالى‌ست‌

دو چشمِ منتظر امّا، غريب مى‌دهمت‌

قسم به پاكى «امّن يُجيب» مى‌دهَمَت!

به كوچه، دست جفا، دردناكى سيلى‌

به ميخ و آتش و پهلو، به صورتِ نيلى‌

به صبح و سجده، به محراب، تيغ و خون و به سر

به جامِ زَهر، به تشت و به پاره‌پاره جگر

به سر، به نيزه، به قرآن، لبانِ تشنه، به خون‌

سه شعبه تير و گلو، اوجِ خشم كين و جنون‌

به دست‌هاى بريده، به جُرمِ مشكى آب‌

به زلف‌هاى پريشانِ دخترى بى‌تاب‌

به اشك‌هاى يتيمان، به ناله‌هاى نزار

به كربلا كه هر آيينه مى‌شود تكرار

بيا كه بر دل انسان، قرار مى‌آيد

و با تو- اى گل نرگس!- بهار مى‌آيد