بعد از نزول اين آيه از پيامبر اكرم (ص) سؤال شد: خويشاوندان نزديك به تو كه مودّت آنان بر ما واجب است، چه كسانى هستند؟ حضرت در جواب فرمود: على، فاطمه، و دو فرزند آنان (حسن و حسين).

محبّ الدّين طبرى در ذخائر، زَمَخشَرى در كشّاف، حَمَوينى در فرائد، نيشابورى در تفسيرش، ابن طلحه شافعى در مطالب السّؤول، رازى در تفسيرش، ابو السُّعود در تفسيرش، ابو حيّان در تفسيرش، نَسَفى در تفسيرش، حافظ هَيثَمى‌در مجمع، ابن صَبّاغ مالكى و ديگران روايت مذكور را نقل كرده اند.[٢]

قسطلّانى در المواهب اللّدنّيّه مى‌گويد:

خداى تعالى مودّت خويشان نزديك پيامبر را بر همگان واجب كرده است و درباره وجوب محبّت اهل بيت معظّم حضرت رسول و ذرّيّه اوست كه خدا مى‌فرمايد: بگو اى پيامبر، در مقابل انجام رسالتم از شما مزدى نمى‌خواهم به جز مودّت خويشان نزديكم.[٣]

[در متن كتاب روايات زيادى در اين باره آمده كه ما به اين دو اكتفا مى‌كنيم‌] و خلاصه كلام اين‌كه مسلّماً على، فاطمه و حسنين، آل پيامبر مى‌باشند و قطعاً حبّ فاطمه (س) ضميمه اجر نبوّت و نشان دهنده ولايت اوست.

آيه پنجم‌

إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا[٤]

ما امانت [الهى و بار تكليف‌] را بر آسمان‌ها و زمين و كوه‌ها عرضه كرديم پس، از برداشتن آن سر باز زدند و از آن هراسناك شدند، و [لى‌] انسان آن را برداشت؛ راستى او ستمگرى نادان بود.

آيه مذكور نيز از آياتى است كه در اثبات ولايت حضرت صدّيقه (س) مى‌توان از آن استفاده كرد. امانتى كه خداى تعالى به آسمان‌ها و زمين و كوه‌ها عرضه كرده است و از آن‌ها خواسته تا آن را بپذيرند و اين امانت، همان ولايت پيامبر اكرم (ص) و امير المؤمنين و فاطمه و حسنين و ائمّه بعد از آنان مى‌باشد.

مفَضَّل بن عمر از حضرت امام صادق (ع) نقل مى‌كند:

خداى تعالى ارواح را دو هزار سال قبل از خلقت بدن‌ها آفريد، و شريف‌ترين و برترين روح‌ها را، ارواح محمّد، على، فاطمه و حسنين و ائمّه نه گانه از نسل حسين بن على- عليه السّلام- قرار داد و آنان را برآسمان‌ها و زمين و كوه‌ها عرضه كرد، نور چهارده معصوم همه جا را فرا گرفت و جهان‌گير شد. آنگاه از جانب حق تبارك و تعالى به آسمان‌ها و زمين خطاب آمد كه: اينانند دوستان و اولياى من، و اينان هستند حجّت‌هاى من بر همه مخلوقاتم. (لذا حضرت صدّيقه (س) حجّت و وليّةالله است به نصّ خود حضرت احديّت جلّت عظمته). هيچ‌يك از آفريدگانم نزد من محبوب‌تر از آن‌ها نيست؛ بهشتم را براى دوستان آنان، و آتش دوزخم را براى مخالفين و دشمنان آنان آفريده‌ام؛ پس ولايتشان امانت من است در نزد مخلوقاتم. به جز اين برگزيدگان من، كيست كه بتواند اين بار امانت را با تمام سنگينى‌اش بر دوش كشد و يا مدّعى اين مقام باشد؟[٥]

در قسمتى ديگر از حديث حضرت صادق (ع) مى‌فرمايد:

بعد از اين جريان، فرستادگان الهى (درسايه ولايت چهارده معصوم) نگهدارنده اين امانت و معرِّف آن بوده اند، و به اوصياى خود و مخلصين امّت خويش نيز اين موضوع را بيان مى‌كردند ...

در نتيجه، حضرت صدّيقه زهرا (س) نيز وليّه انبيا بوده است، چنان‌كه پيامبر اعظم و على و يازده امام ديگر ولىّ آنان بوده‌اند. يعنى همه انبيا به خضوع و فروتنى در مقابل‌