باب دوازدهم، در اين باب نويسنده اعمال و آدابى را يادآور مى‌شود كه به شرط خلوص شايد بتوان به بركت آن‌ها به سعادت ملاقات آن بزرگوار فائز و نائل آمد و بهره و فيضى از آن وجود شريف بر گرفت:

«و معلوم شد كه نيل به اين مقصود در غيبت كبرا ممكن و ميسور [است‌]، بلكه روشن شد كه مى‌توان به وسيله علم و عمل و تقواى تامّ و معرفت و تضرّع و انابت و تهذيب نفس قابل تلقّى اسرار و داخل در سلك خاصان و خواص شد ...»[١] مقصود در اين‌جا به دست آوردن راهى است كه شايد [بتوان‌] به وسيله آن در عمر خويش نوبتى به اين نعمت برسد، هر چند در خواب باشد.[٢] مولّف كتاب را با ذكر زيارت‌ها و دعاهايى در اين ارتباط پايان مى‌دهد.

سخن را با توصيفات شيرين و تعبيرات دلنشين و عبارات لطيف علامّه نورى در ديباچه جنةالمأوى در مقام اظهار ادب و ثنا و ستايش به پيشگاه ناموس رهبر و امام عصر (ع) كه حاكى از عشق و علاقه زايد الوصف آن مرحوم به مقام حجّت كبرى است با ترجمه شيواى استاد محمدرضا حكيمى از كتاب خورشيد مغرب آورده و با ستايش‌نامه وى در مقدمه نجم‌الثاقب به پايان مى‌بريم:

عنقاء قاف القدم، القائم فوق مرقاة الهمم، الاسم الاعظم الالهى، الحاوى للعلم الغير المتناهى، قطب رحى الوجود، و مركز دائرة الشهود، كمال النشأة و منشأ الكمال، جمال الجمع و مجمع الجمال، المترشّح بالأنوار الإلهيّه، المربّى تحت استار الربوبيّة مطلع الأنوار المصطفويّه ومنبع الاسرار المرتضويّه، ناموس ناموس الله‌اكبر و غاية نوع البشر، ابى الوقت و مربّى الزمان، الّذى هو للحقّ امين و للخلق امان، ناظم المناظم و الحجّة القائم ...»

«عنقاء بلند آشيان ستيغ ازليّت، عقاب آسمان‌يُسرِ دور از حدّ فكر و همّت، اسم اعظم الهى، گنجور علم نامتناهى، محور چرخ وجود و هستى، نقطه پرگار شهود و حق‌پرستى، كمال بخش جهان و جهانيان، شمع محفل زيبايى و زيبايان، خاورستان انوار سبحانى، پرورده سراپرده غيبت ربّانى، مشرق انوار هدايت مصطفوى، مطلع اسرار ولايت مرتضوى، سرّ ناموس خداى اكبر، ربّ‌النوع افراد بشر، پدر زمان، مربى دوران، امين خالق منّان، امان مردم جهان، نظم آفرين منظومه‌هاى متراكم، حجّت بر حقّ قائم (ع) ...»[٣]

خلف سلف، غاليه عزّت و شرف، قطب زمين وغوث زمان، كنز رجاء و كهف امان، گوهر تابان در بحر امكان، حجاب ازلى ايزد سبحان، و اسم اعظم الهى پوشيده و پنهان، عنقاى قاف محيط به جهان، دادرس درماندگان و دادخواه خون برگزيدگان، پاك كننده دامان خاك از لوث ملحدان، فرمانفرماى ممالك زمين و آسمان حجّت بالغه خداوندى بر جهان و جهانيان، خليفةالرحمان و امام الانس و الجانّ، حضرت بقية الله صاحب العصر و الزمان (عج) ....[٤]

پى‌نوشت‌ها:

١. محدث نورى، الفيض القدسى، به نقل از مقدمه فوائد الرضويه محدث قمى، ص ٥١، چاپ و نشر نويد اسلام، به كوشش عقيدتى بخشايشى.

٢. محدث نورى، مستدرك الوسائل، ج ٣، ص ٨٧٧؛ چاپ قديم به نقل از مقدمه لؤلؤ و مرجان به تصحيح كريم فيضى.

٣. المآثر و الآثار، ج ١، ص ٢١٠- ٢٠٩؛ به نقل از انديشه سبز، زندگى سرخ، على ابوالحسنى نشر عبرت.

٤. محدث نورى، مستدرك الوسائل، ج ١ ص ٤٩ به نقل از مقدمه لؤلؤ و مرجان، ص ١٩.

٥. همان، ص ٢٢.

[٦]. آقا بزرگ تهرانى، نقباء الشر، ج ٢، ص ٥٤٤، ص ٢٦.

[٧]. محدث نورى، مستدرك الوسائل، ج ١، ص ٥٦ و ٤٣، ص ٢٦.

[٨]. محدّث قمى، فوائد الرضويّه، ص ٢٣٧- ٢٣٣ با تصحيح عقيقى بخشايشى به چاپ و نشر نويد اسلام.

[٩]. همان، ص ٢٣٤.

[١٠]. ابوالحسنى، على، انديشه سبز، زندگى سرخ، ص ٢٦، چاپ عبرت.

[١١]. مطهرى، مرتضى، مجموعه آثار، ج ١٧، ص ٧١، نشر صدرا.

[١٢]. دائرة المعارف تشيّع، ج ٥ ص ٤٧٠ به نقل از الذريعه، ج ٥، ص ١٦٠- ١٥٩.

[١٣]. محدث نورى، نجم الثاقب، ص ١٢ علامه نورى، انتشارات مسجد مقدّس جمكران.

١٤. دوانى، على، دانشمندان عامّه و مهدى موعود، ص ٢٦؛ نشر داراكتب الاسلاميّه (ويرايش جديد).

[١٥]. محدث نورى، مقدمه نجم‌الثاقب، ص ٩- ٨، انتشارات مسجد مقدس جمكران.

[١٦]. همان، ص ٥.

[١٧]. همان، ص ١٩٠.

[١٨]. همان، ص ٣٤٣.

[١٩]. همان، ص ٣٧٣.

[٢٠]. همان، ص ٧١٢.

[٢١]. همان، ص ٧١٨.

[٢٢]. همان، ص ٧٣٢.

[٢٣]. همان، ص ٧٣٢.

[٢٤]. همان، ص ٧٣٤.

[٢٥]. همان، ص ٧٤٠.

[٢٦]. همان، ص ٨٣٧.

[٢٧]. همان، ص ٨٣٧.

[٢٨]. محدث نورى، جنةالمأوى ديباچه بحارالانوار، ج ٥٣، ص ٢٠٠، به نقل از محمدرضا حكيمى، خورشيد مغرب، ص ١٧٧- ١٧٦، انتشارات دليل ما.

[٢٩]. محدث نورى، نجم‌الثاقب، مقدمه، ص ٧، انتشارات مسجد مقدس جمكران.