كه به دليل باور ولايى، از ايجاد سازمان «اجتماعى سياسى» براى محقق ساختن وجوه آفاقى و انفسى دين سخن مى گويد و آن را لازمه ديندارى مى شناسد و درست به همين خاطر هم در ذات خود نوعى رويارويى با عناصر و عوامل كفر و شرك و نفاق در نظر و عمل را مى پرورد.

آگاهى غرب از:

١. سابقه شكل گيرى و اتحاد اين سه عنصر (دين و علم و عمل مجاهدانه) در ميان سرزمين اسلامى؛

٢. لزوم پيوستگى اين عناصر براى وقوع يك اتفاق متفاوت و اثرگذار؛

٣. استعداد موجود در شيعه خانه اهل بيت (ع)، ايران با جمعيتى جوان.

باعث بوده تا همواره با طراحى و برنامه ريزى جدى و همه جانبه در صدد جلوگيرى از به ثمر رسيدن نهال «دين دارى و علم ورزى و عمل مجاهدانه» در اين سرزمين باشند چنان كه قرن هاست كه درباره آن هزينه مى كنند. بى شك خشكاندن ريشه اين نهال و بى ثمر ساختن آن متضمن نشانه رفتن «جوانان سرزمين اسلامى» به قصد گرفتن «جان آن ها» است.

اين، «استراتژى» اصلى غرب مهاجم و طاغى است. همان كه هماره درباره اش غفلت شده است.

شايد لازم باشد بار ديگر آنچه در «اندلس» در جريان مبارزه غرب مسيحى با مسلمانان براى تصرف اندلس گذشت بازخوانى شود.

در دوره جديد ديگر بار ماجراى حيله و حمله غرب براى تصرف اندلس تكرار مى شود.

متأسفانه تاكنون به خاطر غفلت دستگاه هاى فرهنگى مسئول:

١. وجوه اين استراتژى شناسايى نشده است؛

٢. «طرح و برنامه هاى اجرايى» كشف و تشريح و تبيين نگرديده؛

٣. ابزار و آلات و عوامل مجرى طرح در ميان سرزمين هاى مسلمان نشين و از جمله ايران شناسايى نشده؛

٤. برآورد دقيقى از نحوه عمل و نتايج عملكردهاى آن عوامل وجود ندارد؛

٥. راه هاى مقابله، خنثى سازى، ترميم ضايعات، و مسدود ساختن مجارى و منافذ و جبران خسارات جست وجو نشده است‌

اجازه مى خواهم عرض كنم، «حمله آغاز شده و دامن گسترده» است. پيش از آن كه حتى يك گلوله شليك شود.

چنان كه ذكر شد در «استراتژى برگرداندن لوله تفنگ» حدّاقل چهار طرح نهفته است كه هم زمان با هم اين طرح ها به اجرا در آمده و هر كدام جريانى وسيع را ايجاد كرده اند.

گفت وگو از هر يك از اين چهار طرح فرصتى مبسوط را مى طلبد.

طىّ دهه سوم انقلاب مجريان طرح چهارم در اقصا نقاط كشورهاى اسلامى و از جمله ايران فعاليت هاى گسترده اى را آغاز كرده اند. مجموعه آثار و منشورات مبلّغان تبشيرى انجيلى در قالب لوح هاى فشرده، كتب و جزوات به زبان ها و لهجه هاى مختلف كردى، عربى، لرى، مازندرانى، گيلكى در تيراژى وسيع در ميان جوانان منتشر و توزيع شده است. اقداماتى نظير:

١. سر دادن شعار: «پس از مسيحى كردن قاره آفريقا اينك نوبت آسياست» كه از سوى واتيكان به عنوان طرح و برنامه قرن ٢١ شناسايى شده؛

٢. اهتمام كليساى انجيلى براى گسترش فعاليت هاى تبشيرى از طريق كليساهاى تلويزيونى و ماهواره اى؛

٣. گسيل مبلّغان انجيلى به سرزمين هاى اسلامى و شبه قاره هند؛

٤. ورود آقاى كسينجر، استراتژيست صهيونيستى به جمع مشاوران پاپ بنديكت شانزدهم؛

٥. رخنه مبلّغان صاحب نام انجيلى در كاخ سفيد تا مرز رهبرى سياسى و نظامى هيأت حاكمه امريكا و آبيارى دانه جنگ آخرالزمانى آرمگدون در جان و قلب رئيس جمهور آمريكا و ... پرده از سناريو و طرحى شيطانى برمى دارد. آن هم در آستانه فروپاشى تمام عيار تمدن الحادى غربى در مقابل «فرهنگ دينى و اسلامى».

جاى تعجب ندارد اگر در سايه امنيت و حسن ظنّ جارى در ايران، مبلّغان تبشيرى آثار و محصولات فرهنگى خود را رايگان چون نقل و نبات در سطح شهر بپراكنند و در شهرهاى تهران، شيراز، كرج، قم و ... جوانان مسلمان را شمع مجلس تبشيرى خود بسازند و از اشعار «محبت و عشق» گلوله اى براى جان هاى جوان بسازند.

به زعم آنان، نتيجه اجراى اين طرح، شكل گيرى جريان «مقاومت از درون» يا همان «برگشت لوله اسلحه» به سوى خود است.

در اين باره وظيفه اى سترگ به دوش حوزه هاى علميه است. براى پاسخگويى به شبهات، تربيت خطبا و مبلغينى مسلّح به دانش روز و آگاه از منابع و اهواء فرقه ها و نحله ها؛

وظيفه اى مهم بر دوش دستگاه هاى رسمى و سازمان هاى فرهنگى و تبليغى است؛ براى جذب جوانان، تشكيل مجامع و جلسات نقد و گفت وگو، نشر آموزه هاى حقيقى با ادوات و ادبيات روز، حمايت از خطبا، محققان، مؤسسات فعال مردمى و شناسايى شبهات؛

وظيفه اى بر دوش خانواده هاست تا در كنار همتى كه مصروف نان و خورش جوانان خود مى سازند جايى براى ديندارى، صلاح و فساد خُلقى و خَلقى و حراست آنان باز كنند ..

وظيفه اى بر دوش تك تك مردان و زنانى است كه در موقعيت ها صاحب مسؤوليتند و مايل نيستند سرزمين اسلامى، جوانان و شيعه خانه اهل بيت نشان تير مرگ بار «احياگران جنگ هاى صليبى» شوند.

بى گمان بررسى عملكرد سازمان هاى فرهنگى رسمى كشوروتعريف وظايف جديد براى آن ها مقدمه اى است براى ورود در اين عرصه جديد كه جان جوانان را نشانه گرفته است.

والسلام على من اتبع الهدى‌

سردبير