شكى در اين نيست كه در ميان برخى از اخبار و احاديثى كه از طريق وحى و تنزيل به ما رسيده، بعضى از صفات خداوند به ائمه طاهرين (ع) نسبت داده شده كه آنها از صفات ربوبيت است و در قلوب ضعفا از اهل دانش و دارندگان وسواس و مخالفين، ايجاد شبهه كرده؛ چنان‌كه گروهى مرتبه آل محمد (ص) را بالا برده و آنها را خدايان خود دانسته‌اند و جمعى معتقدند كه ايشان در صفات و افعال شريك‌هاى خدا مى‌باشند و بعضى مى‌گويند كه خدا كليه امور خدايى خود را به آنها واگذار نموده، و اين مستلزم آن است كه خدا خود را از خدايى عزل كرده باشد.

بايد دانست كه اقوال اين هر سه دسته باطل و اعتقادات آنها فاسد است و اين‌ها از دين اسلام خارج و مستحق لعن و عذاب مى‌باشند، زيرا ائمه (ع) بندگان مخلص و گرامى داشته شده‌اى هستند كه در گفتار خود بر خدا سبقت نگرفته، به امر او عمل كرده و از معتقدات اين سه دسته بيزار مى‌باشند.

اما دسته چهارم، كسانى هستند كه به تفريط افتاده و مى‌گويند كه خداوند فقط و فقط امر دين را به آنها واگذارده است و رواياتى مانند آنچه كه به آنها نسبت داده شد، دروغ و جعليات است. اهل بيت (ع) مانند ساير بندگانند؛ مى‌خورند و مى‌آشامند و در بازارها راه مى‌روند و امثال اين [سخن‌] ها. اين دسته هم معرفت ولايتى ندارند و مؤمن واقعى نيستند.

اما دسته پنجم، كه سالك طريق حق و صراط مستقيم ايمانند، كسانى هستند كه مى‌گويند: آل محمد (ص) بندگان خاص و خالص خدايند و تمام آثار و شئون خدايى كه در امور، علوم و معجزات از ايشان ظاهر گرديده و مى‌گردد در برابر [ذات‌] خدا، به منزله صفت نسبت به موصوف است؛ همان طور كه صفت هرگز به قدر يك چشم بر هم‌زدن بدون موصوف قوامى ندارد و هميشه قائم به موصوف است به قيام صدور؛ آل محمّد (ص) با اين شئون و فضائل و كمالات و خصايصى كه خداوند به ايشان عطا فرموده است نسبت به او كمال فقر و ذلت و احتياج را دارند و در آنچه كه خدا به آنها عطا نموده، [نه تنها] هيچ استقلالى از خود ندارند [بلكه‌] ادعاى استقلال هم نكرده‌